|
|
|
31 januari 2009
Donderdag kreeg ik een lawine van medische informatie over mij heen.
Pfff, ik was afgedraaid.
We hadden om één uur de eerste afspraak en we waren pas rond vijf uur weer thuis.
Wat moet er veel geregeld worden voor, tijdens en na de operatie.
Gelukkig heeft de internist behoorlijk goed meegedacht en vertrouw ik er op dat het allemaal goed gaat komen.
Het kwam heel goed uit dat ik, voordat ik naar de narcotiseur ging, eerst nog een afspraak met de internist had.
Hij heeft ook nog even een recept geschreven met spuitjes voor de bloedverdunning voor na de operatie, want die was de KNO-arts vergeten.
Veel dingen kan ik zelf regelen, dus dat scheelt.
Ik moet in ieder geval minimaal één nachtje blijven en moet er maar van uit gaan dat ik achtenveertig uur stemrust opgelegd krijg.
Achtenveertig uur niet praten, dat wordt echt moeilijk voor zo'n kwebbel als ik ben.
Schrijven gaat ook niet echt fantastisch met mijn handjes, dus dat wordt de laptop meenemen en typen.
Verder kan het zijn, als ik pech heb, dat ik misschien een paar dagen vloeibaar moet eten na de ingreep.
Wat betreft de medicijnen die ik gebruik moet er ook veel geregeld worden voor, tijdens en na de operatie
Er komt veel meer bij kijken dan ik in eerste instantie gedacht had.
Tijdens de operatie wordt gekeken wat het exacte beleid er na wordt, dus dat is nog even afwachten en hoor ik pas na de operatie.
Een standaard vraag die gesteld wordt voor een operatie is of je rookt en drinkt.
Nee, ik slik, spuit en snuif, is dat niet genoeg? ;-))
Ze zullen er extra opletten dat het infuus tijdens de operatie goed zit en de narcose daarom goed gaat verlopen.
Zodat ik niet weer een deel van de operatie mee maak, omdat ik niet goed onder narcose ben, zoals bij de schildklieroperatie gebeurde.
Want dat hoop ik echt nooit meer mee te maken!
De internist had ook nog een nieuwtje voor mij, namelijk dat een bijschildklier te hard werkt.
Er staat nog verder bloed onderzoek uit over het hoe en wat.
Ach, gooi maar op de grote berg vol met medische afwijkingen...
Verder wist hij mij te vertellen dat die afwijkende bloedvaatjes in longen en keel, ook in de darmen en huid voor kunnen komen.
Hoe het ontstaat weet men niet, maar het schijnt wel iets erfelijks te zijn.
Nou, lieve familie, ik hoop dat ik de enige ben en blijf in de hele familie...
Ik gun jullie dat ik op dat gebied gewoon weer eens uniek ben. ;-))
Na het ziekenhuisbezoek hebben we gegeten en ik heb even een uurtje rust gepakt.
Daarna zijn we naar het theater gegaan.
Ik heb best nog wel even zitten twijfelen of ik mee zou gaan of niet.
Maar ik ben blij dat ik mee ben gegaan.
Het was leuk en hoe moe ik ook was, ik heb genoten.
En dat pakt niemand me meer af.
Jullie snappen nu waarschijnlijk wel dat ik gisteren totaal uitgeblust was en dus even een dagje bij moest komen.
Gisteravond moest Rick tot ongeveer negen uur 's avonds naar school en dan is het handiger als hij met de auto gaat.
Nadat hij een paar mensen ergens afgezet had, bleef er een auto achter hem rijden en die zat de hele tijd te knipperen met de lichten.
Rick was natuurlijk best wel benieuwd waarom die auto achter hem bleef rijden en steeds met de lichten seinde en stopte bij een benzinestation.
De man uit de auto achter hem stapte uit en... vertelde dat de beide achterlichten van Rick zijn auto het niet deden.
Beide achterlampjes waren tegelijkertijd kapot gegaan.
Het was gelukkig een kwestie van twee nieuwe achterlichtjes er in en Rick kon weer veilig rijden. Toch wel heel aardig dat deze meneer de hele tijd achter Rick was blijven rijden, want zonder achterlichten rijden is natuurlijk best wel gevaarlijk.
Er zijn dus best nog wel aardige behulpzame mensen op de wereld, ondanks dat je hoort en om je heen ziet dat de maatschappij zo verhard.
 Deze auto had gisteren twee kapotte achterlampen.
Rick is vanmorgen naar school om met zijn klas op te treden op de open dag.
Daarna gaat hij door voor een weekendje Leeuwarden.
Morgen komt hij dan deze kant weer op.
Jan en ik houden een rustig weekendje.
Dat lijkt me wel een heel strak plan.
FIJN WEEKEND!
|
|
|
|
29 januari 2009
Vandaag is het weer eens een medisch dagje.
Steph is vanmorgen naar de huisarts geweest, want ze is momenteel erg aan het klungelen met haar gezondheid.
Ze is al tijden misselijk, aan de diarree, ze is erg afgevallen de laatste tijd en heel erg moe.
Dat ze afgevallen is valt ook andere mensen op.
Nu hadden ze kweken genomen, waar ze gisteren de laatste uitslagen van kreeg.
Daar kwam niet echt wat uit, dus nu moet ze door naar de internist.
Want het moet toch maar eens goed uitgezocht worden.
De huisarts heeft een brief naar het ziekenhuis gefaxt en binnen vier dagen moet ze per post een oproep ontvangen.
Nu maar hopen dat zij niet zo lang moet wachten op de afspraak, dan ik op mijn operatie moet wachten.
Gisteren heb ik de assistente van de reumatoloog gebeld.
Ik had een afspraak op negentien februari en met de operatie op achttien februari ben ik bang dat dit niet gaat lukken.
Ik reken nog op een dagopname, maar de rest van het gezin denkt dat het wel een paar dagen wordt.
En ik kan moeilijk op de dag zelf de afspraak nog afzeggen.
Nu heb ik meteen gevraagd of de reumatoloog tijdelijk nog iets weet tegen de ontstekingen.
Want het is weer groot feest, vooral mijn voeten.
Ik kan zelfs haast geen schoen maatje kingsize aan en douchen met voeten wassen en afdrogen is helemaal een crime.
Dan heb ik het nog niet over mijn handen, pols en enkels gehad.
Ook word ik er 's nachts weer wakker van, dus...
Gistermiddag belde de reumatoloog mij terug en hebben we alles even doorgenomen.
Nu moet ik prednison gaan slikken drie keer per dag totdat ik kan gaan spuiten.
Het is een paardemiddel, maar als daarmee de pijn dragelijker wordt dan slik ik het graag even een tijdje.
Zo genoeg heb ik van de pijn, die ook nog eens heel veel energie kost.
De reumatoloog heeft een recept gefaxt naar de apotheek en na een half uurtje kon Jan de prednison ophalen.
Nu maar hopen dat het snel beter gaat met de pijn en dat ik niet teveel ga stuiteren door de prednison.
Vanmiddag heb ik een middag met allemaal ziekenhuisafspraken: oogfoto, diabetes verpleegkundige, internist, anesthesist en afdelingsverpleegkundige.
Hopenlijk blijft het na vandaag weer eens even rustig op medisch gebied tot achttien februari.
Ik heb tussentijds in ieder geval niets meer gepland staan.
In het verleden is mij gevraagd of ik vanavond mee ga naar het theater.
Rick moet verplicht naar het theater voor school en daarom hebben we voor vanavond kaarten voor "Boeing Boeing".
Toen stonden er nog geen verdere afspraken voor vandaag.
Zonde om die kaart niet te gebruiken, dus als het even lukt...
Dat hebben we toch vaak dat de dingen altijd te gelijk komen.
Of zou dit komen omdat mijn energie maar beperkt is en ik dus niet zoveel dingen tegelijk kan doen?
Dan lijkt het al gauw dat er veel dingen tegelijk vallen.
Een gezond mens zal er waarschijnlijk zijn hand niet voor omdraaien.
Alhoewel, die zouden ook geen middag vol met ziekenhuisafspraken hebben. ;-))
 Beau vindt het maar niets al die afspraken, want dat betekent dat hij al die tijd alleen thuis moet blijven.
Maar dat heeft ook een voordeel: dan heeft hij mijn bed lekker voor zich alleen en daar maakt hij dan ook altijd dankbaar gebruik van... |
|
28 januari 2009
Ik ben kwaad en eigenlijk ook heel verdrietig!
Mijn operatie is weer een week uitgesteld, omdat de KNO-arts de elfde op vakantie is!
Dit wist men (of hoorde men) toch ook eerder te weten?
Een vakantie moet toch ruim van tevoren doorgegeven worden?
Dus nu sta ik voor 18 februari gepland.
Dit geloof ik echt niet eerder dan wanneer ik op de operatietafel lig.
Nog langer wachten, wat maakt het uit joh.
Dat ik nu al tijden een verdachte plek heb en bloed ophoest dat interesseert blijkbaar niet.
Dat ik weer een week langer moet wachten met spuiten voor de zeer pijnlijke gewrichten, dat voelt verder niemand behalve ik en kan hen dus helemaal niets schelen.
Dat ik nu al tijden in spanning zit, omdat onder narcose gaan voor mij niet geheel zonder risico is, ach wat maakt het uit...
Ik vraag me af of er nog wel beseft wordt dat er met mensen gewerkt wordt en wat voor impact dit allemaal heeft op de patiënt ?
Want interesse is er blijkbaar niet voor de patiënt, dus eigenlijk vraag ik me af wat ik in zo'n ziekenhuis moet.
Het is ook wel typisch iets voor het ziekenhuis in Hoogeveen.
Hoe vaak van hun kant een afspraak al niet veranderd is.
En de patiënt hoort maar te schikken.
Ik snap nu waarom er de laatste jaren cardiologen bij gekomen zijn hier in het ziekenhuis.
Want dit beleid is wel heel slecht voor het hart... ;-))
En ik kan niet eens even lekker rennen ofzo om alle frustratie van mij af te schudden...
Zij hebben op de site van het ziekenhuis een wachttijd van twee tot drie weken staan bij een KNO-ingreep.
Dit komt overeen met de uitspraak dat ik binnen een paar weken geholpen zou zijn zodra er bericht was van de internist, .
De brief van de internist is gedateerd op zes januari.
Normaal zou dan uiterlijk zeven januari die brief wel in het bezit moeten zijn bij KNO, want zo groot is dat ziekenhuis nu ook weer niet.
Een paar weken is bij mij twee weken, dus dan zou ik uiterlijk eenentwintig januari geholpen moeten zijn.
Nou achttien februari ligt een stuk dichter bij eenentwintig februari...
En wij al die tijd maar in spanning zitten.
Dus snappen jullie nu dat ik kwaad ben, woest, maar vooral heel machteloos!
Ter afleiding hebben we gisteravond kinderfoto's zitten kijken.
Rick moest een babyfoto meenemen naar school en dat was natuurlijk een mooie gelegenheid om onze fotoboeken in te duiken.
Dus hier een foto uit de oude doos (uh... een fotoboek). Is het geen schattig gezinnetje? En nog zo jong ;-)) |
|
27 januari 2009
Gistermiddag zijn Jan en ik weer gaan fietsen.
Ondanks koorts en gekleurde klodders vond ik het gezond weer en dan wil ik naar buiten.
Jaja, de kuur is amper een weekje op en de klachten, die nooit helemaal verdwenen waren, worden al weer erger
We zijn via "de weg om de oost" gereden en weer zagen we daar een zeer gevaarlijke situatie, die nog maar net goed afliep.
Nu mag je als auto daar zeventig rijden, maar eigenlijk is dit te hard en zou vijftig een stuk veiliger zijn.
Al vaker zagen we bij zijstraten dat auto's bijna op elkaar zouden klappen.
Gisteren viel er een pak (een grote doos) van een auto en er was geen één auto die zijn snelheid minderde.
Al lag het pak midden op straat, iedereen scheurde er om heen.
Iemand wilde dat pakket van de weg halen, maar er was geen auto die hem de ruimte gaf.
Het was zelfs zo dat toen hij het pak eindelijk had, hij keihard moest rennen om weer aan de kant van de weg te kunnen komen, omdat er weer auto's met grote snelheid aan kwamen scheuren.
Het was echt een levensgevaarlijke situatie.
Wat is er toch mis met de mensen van tegenwoordig.
Hebben ze het allemaal zo druk dat een ander ze niets kan schelen?
Zelfs het leven van iemand schijnt tegenwoordig niet meer te tellen.
Die weg is aangelegd zodat al het verkeer niet door Hoogeveen zelf hoeft en het veiliger zal zijn.
Nou, die weg is echt niet veilig.
Net zo min als de wegversmallingen bij ons in de wijk die er ook zijn gekomen omdat dit veiliger zou zijn.
Nou, echt niet!
In de rolstoel daar rijden is best wel gevaarlijk met de langs scheurende auto's.
Want de auto's, waardoor de wegversmallingen er zijn gekomen, scheuren nog net zo hard op dat stuk.
Alleen is dat stuk nu veel smaller en dus is de situatie veel gevaarlijker geworden in plaats van veiliger.
We hebben gisteren geprobeerd of Beau rustig bij mij op de roller wil blijven liggen als we gaan fietsen.
Maar dit is niet het geval.
Hij meende te moeten blaffen tegen andere honden en ik moest hem goed vast houden.
En tja, dat kan ik dus niet, met die pijnlijke gewrichten van mij.
Dus Jan heeft hem maar weer naar huis gebracht.
Naast de fiets lopen is namelijk ook geen optie, want dan begint hij heel hard te trekken totdat hij totaal buiten adem is.
Wij denken zelfs dat hij dan door zal gaan met trekken totdat hij er bij neer valt.
Dat moeten we natuurlijk ook niet hebben.
Dus als iemand nog een manier weet om Beau veilig mee te vervoeren op de fiets, dan horen wij dat graag...
 Sta ik stil met de roller dan blijft Beau rustig liggen.
Ook als we in een drukke winkelstraat stapsvoet rijden.
Maar zodra we op fietstempo gaan, dan beweegt hij alle kanten op. |
|
26 januari 2009
Het gaat nog steeds knudde met mijn gewrichten.
Schoenen en sokken doe ik wel aan als ik weg ga, maar in huis doe ik ze direkt weer uit.
De schoenen zijn nog steeds twee maten te groot, want anders gaat het echt niet lukken.
Een week na de operatie moet ik weer naar de reumatoloog.
Als ik dan nog niet kan spuiten, dan moeten we misschien toch maar eens wat anders proberen?
Want ik kan veel pijn aan, maar momenteel is er een beetje de rek er uit.
En genoeg is genoeg!
Dit vind ik echt niet leuk meer en moet maar eens afgelopen zijn.
Ik ben nu dus weer een paar dagen aan de morfine, even de pijn doorbreken.
Gisteren was het hier zonnig en het weer nodigde uit om naar buiten te gaan.
Ach, de morfine deed zijn best en daardoor durfde ik het wel aan om eens lekker buiten te gaan scheuren.
Lekker dik ingepakt, waarbij ik mijn capedeken om had, zijn Jan en ik gaan fietsen.
Het is echt tijden geleden dat ik zo lang buiten gereden heb.
Normaal was het even in en uit de bus, of even naar een winkel vanuit de bus, maar echt een eind om, dat is heel lang geleden.
Het was heerlijk om weer eens een frisse neus te halen en lekker rond te scheuren in de roller.
Een kleinigheid voor veel mensen, maar voor mij toch wel weer heel bijzonder.
Waarschijnlijk kan men zich dit niet voorstellen, als je altijd kunt gaan en staan waar je maar wilt.
Maar ik heb er heel erg van genoten.
 Deze capedeken heb ik zelf gemaakt van een "woondeken" met twee fleecedekens er in.
Doordat er voor en achter geen opening zit en er eigenlijk alleen een gat is om je hoofd door te steken en de deken verder helemaal rondom je valt, is hij heerlijk warm.
Tenslotte zit je stil in een rolstoel en dan heb je het eerder koud dan wanneer je beweegt.
Ik heb al veel plezier gehad van mijn capedeken, die ik zo over mijn winterjas aan kan doen.
|
|
25 januari 2009
Het was gisteren heel gezellig in Leeuwarden.
De tijd vloog dan ook voorbij en voor je het weet is het al weer veel later dan je denkt.
De mensen van de Mac zijn heel aardig en we kunnen daar gezellig zitten.
Beau krijgt zelfs zijn eigen eten (hondkoekje) en drinken (water) van de gastvrouw, die ons inmiddels al vrij goed kent.
Jammer alleen dat ik van een gezellig uitje buitenshuis altijd weer een tijdje bij moet komen.
Vooral nu mijn gewrichten nog steeds zo ontzettende pijn doen.
Als dat niet zo zou zijn, dan was het helemaal perfect. ;-))
Daarom ook maar een kort stukje vandaag, maar wel een paar extra foto's.
Jaja, ik was dit keer eens niet het fototoestel vergeten.
Zo zit het vol in ons hoekje en nog geen tien tellen later zit ik helemaal alleen met Beau...
  Beau werd goed verzorgd door de gastvrouw.
  |
|
24 januari 2009
Tjonge wat zijn sommige wegen weer slecht geworden na de vorst.
Wel valt het op dat de gaten vooral zitten waar eerder ook al gaten zaten, maar die men had dicht gegooid met een beetje asfalt.
Misschien moeten ze toch maar eerder eens een totaal nieuwe laag asfalt over een weg heen doen in plaats van steeds maar te lappen.
Want zo blijf je aan het lappen en is alles weer stuk na een vorstperiode.
De foto's die ik vorige jaar hier op de site heb gezet van de gaten in de wegen kan ik nu eigenlijk zo weer plaatsen, want daar zitten nu dus weer gaten.
Vanmiddag gaan we wat leuks doen.
We hebben met Jeroen en Steph afgesproken bij de Mac in Leeuwarden.
Dan gaan we meteen weer even de fietsen ruilen.
Om twee uur zullen we daar elkaar ontmoeten, want men wilde eerst uitslapen...
Dat snap ik niet, want ik slaap nooit uit.;-))
Nu maar hopen dat niet alle Leeuwardernaren (of heten de inwoners van Leeuwarden anders?) besloten hebben om vanmiddag samen met hun koters ook rond die tijd naar de Mac te gaan.
Misschien moeten we dan voor dat we gaan Beau nog maar even leren grommen.
Dat schrikt waarschijnlijk meer af dan als ik ga grommen. ;-))
Want ik wil natuurlijk wel weer gezellig in ons hoekje zitten.
 Vanmiddag zien we deze jongelui weer even, gezellig! |
|
23 januari 2009.
Gisteren na het bloedprikken zijn we even naar de assistente van de KNO-arts gegaan.
Zij had geen telefoontje gehad van de assistente van de internist, maar misschien haar collega wel, want zij werkt niet elke dag.
Geven ze dat niet aan elkaar door dan?
Bovendien kende ze het middel helemaal niet en werd het nooit door hen voorgeschreven.
Uhm... we hebben eerder een recept gehad met verkeerde dosering, dus het is eerder voorgeschreven. ;-))
Ze zou het de KNO-arts vragen en dan stuurde ze het recept naar ons huis.
Mochten er nog vragen zijn dan horen we het wel.
Nu heb ik goede hoop dat het allemaal goed komt, want deze assistente ken ik al jaren en het is er één van het goede soort.
Verder ben ik er gisteren niet uitgeweest, maar vandaag wil ik er wel even weer op uit, al is het heel donker en regent het hier.
Maar eerst ga ik gezellig koffiedrinken met iemand.
Daarna komt er nog iemand om het jaarlijks onderhoud aan de traplift te doen.
FIJN WEEKEND! |
|
22 januari 2009.
De datum is bekend!
En het wordt... woensdag 11 februari.
Dus niks binnen een paar weken.
Want dat duurt nu nog drie weken.
Maar goed, we weten nu in ieder geval waar we aan toe zijn.
Bovendien heb ik bijna veertien dagen nodig voor alle voorbereidingen, dus het had hooguit een weekje eerder gekund en meer ook niet
Volgende week donderdag hebben we een hele middag ziekenhuis gepland.
Want ik moest al voor een ogenfoto, naar de diabetes verpleegkundige en de internist.
Daarna kan ik meteen door naar de narcotiseur en voor een gesprekje op de afdeling.
Zo dat was weer genoeg over de operatie...
 Ik hoop trouwens niet dat deze twee de operatie gaan uitvoeren... ;-))
Hoe is het verder met...
Jan: het gaat weer aardig goed, de virus lijkt weer helemaal verdwenen.
Patrick: zit nog steeds behoorlijk vol, maar gaat wel naar school en stage.
Jeroen: het gaat weer goed en is weer aan het werk.
Steph: het gaat nog steeds niet lekker en ze wacht nog op wat uitslagen, maar is wel aan het werk.
Beau: is nog steeds heel ondeugend en speels, maar ook ontzettend lief.
Ik ga zo even nuchter bloed laten prikken, dan is dat maar weer gebeurd.
En wat er verder vandaag gaat gebeuren dat lezen jullie morgen dan wel weer.
Allemaal een fijne dag toegewenst. |
|
21 januari 2009.
Nou lieve mensen, wees maar niet bang, ik word volgende week vast nog niet geopereerd!
Gisteren heb ik toch maar het opnameburo gebeld of het gelukt was en ik volgende week donderdag geholpen zou worden, zoals de KNO-arts hoopte.
"Nee, dat is nog niet bekend mevrouw.
Zodra wij meer weten, dan hoort u meer van ons".
Oké, bedankt.
Tja, dan wordt het dus in ieder geval niet volgende week donderdag, want dan zou ik gisteravond over moeten op de bloedverdunningsspuitjes.
Al kan het volgens mij ook nog als ik een week tot vijf dagen van tevoren stop met de tabletten, dus als ze vandaag of morgen bellen dan zeg ik geen nee!
Tenslotte zat ik met de bronchoscopie na vier dagen stoppen ook goed qua bloedstolling.
Gistermiddag kreeg ik al heel wat papieren thuis gestuurd over de gang van zaken over de narcose en over hoe het op de afdeling toe gaat.
Met daarbij een vragenlijst die ik ingevuld mee moet nemen naar de anestesioloog (ik dacht altijd dat het een anestesist was?).
Dus het gaat in ieder geval een keer gebeuren. ;-))
Inmiddels heb ik trouwens mijn laatste antibiotica geslikt.
Ik twijfel heel erg of de ontsteking ook echt over is.
Het lijkt wel iets verbetert, maar of het over is???
Ik wacht maar even rustig af, want ik zit niet echt op meer antibiotica te wachten.
Gistermiddag had ik theedrinkers.
Ik heb even gezellig bijgekletst met mijn ouders en mijn zus.
Vandaag heb ik een rustig dagje, maar ik wil er nog wel even op uit.
Ik denk dat we maar even een rondje hei of zo gaan doen of misschien even een paar boodschappen.
 Kiekeboe! Ik mag toch wel mee hè? |
|
20 januari 2009.
Uit onderzoek is gebleken dat de derde maandag in januari de meest deprimerende dag van het jaar is.
Nou, wij zijn er gisteren achter gekomen waardoor dit zo is...
Niet zoals ze zeggen door het slechte weer, want het regent inderdaad, maar ach, we hebben plu's en dekjes.
Niet zoals ze zeggen door het feit dat goede voornemens zijn mislukt, want wij maken geen goede voornemens.
Niet zoals ze zeggen doordat de vakantie nog lang op zich laat wachten, want het is nog maar kort geleden dat we hier allemaal vrij waren.
Niet zoals ze zeggen doordat we blut zijn, want we hadden gisteren net zoveel geld als zondag en vandaag, dus waarom zou dit nu net op maandag gaan deprimeren?
Maar het komt omdat op deze dag blijkbaar alles anders loopt dan het moet lopen en dat kost energie...
Ten eerste wist Rick dus niet dat hij de eerste twee uur vrij had gisteren, dus hij had twee uur langer in zijn bed kunnen blijven liggen.
Verder kreeg ik de antistollingspuitjes van de apotheek en deze waren van een andere dosering dan ik normaal krijg.
Waarom?
Daar moest ik dus weer achteraan en dan bel ik natuurlijk eerst met die personen die het gemakkelijkst bereikbaar zijn.
Ik heb eerst maar eens met de trombosedienst gebeld.
Zij kon me ook niet vertellen waarom ik nu 0,6 ml had, maar wist wel dat ik inderdaad altijd twee keer 0,8 ml kreeg in plaats van 0,6 ml.
Toen de apotheek nog even gebeld of er inderdaad 0,6 ml op het recept stond.
Ja, dus.
Tja, dan moet ik de wat moeilijker bereikbare personen toch maar bellen.
Daarop heb ik de assistente van de internist maar eens gebeld.
Zij is niet moeilijk bereikbaar maar via haar moet ik de internist bereiken en dat neemt altijd wat meer tijd dan een direkt telefoontje.
Ik heb haar verteld dat twee keer 0,6 ml inderdaad de standaard dosering is, maar dat er jaren geleden in Groningen al besloten is dat ik twee keer 0,8 ml moet hebben.
Mijn vraag is dus ook waarom de internist dit veranderd heeft.
Want op de brief met mijn medische gegevens staat toch ook echt twee keer daags 0,8 ml.
Ik heb best een grote stollingsvoorgeschiedenis en ben immobiel en zit niet echt op een trombose te wachten.
Nu kent deze internist me niet echt, want ik heb hem maar één keer gezien, dus heeft hij waarschijnlijk de standaard procedure aangehouden.
Op zich niets mis mee, maar ja, ik ben niet standaard en daarom had ik de brief met mijn medische gegevens toegevoegd.
Nu kan ik de KNO-arts wel bellen, maar die heeft het advies van de internist opgevolgd, dus die kan me ook niet vertellen hoe en wat.
De secretaresse van de internist snapte het probleem direkt en zou overleggen met de internist.
Een hele aardige mevrouw en ze belde ook al vrij vlot terug dat het inderdaad twee keer daags 0,8 ml moet zijn.
Daarop heeft zij dit telefonisch doorgegeven aan de assistente van de KNO-artsen, want dat is tenslotte de kortste weg.
Als ik de assistente van de KNO-arts had gebeld, hadden zij weer contact op moeten nemen met de internist enz. enz.
Tot nu toe heb ik nog niets gehoord.
Niets over dat het volgende week donderdag door gaat en niets over de antistollingspuiten.
Dus denk ik dat de operatie wel een donderdag opgeschoven wordt.
Ik zal trouwens behoorlijk balen als inderdaad zal blijken dat de operatie weer een week uitgesteld wordt.
Moet ik dan vandaag opname maar weer bellen???
Ik blijf bezig en word dan dus weer in een situatie geplaatst waar ik niet in wil zitten.
Ik wil niet de zeurende patiënt uithangen, die steeds van zich laat horen.
Maar word ik volgende week donderdag wel geholpen dan moet ik vandaag stoppen met de bloedverdunnings tabletten en dan moet ik dat toch wel weten.
Het zou zonde zijn dat ik volgende week niet geholpen kan worden, omdat ik dit te laat hoor en daarom te laat met de tabletten ben gestopt.
Ik baal trouwens dat het weer fout is gegaan met de antistollingsspuitjes en dat ik er zelf weer achter aan moest.
Vooral omdat het direkt goed gegaan zou zijn als de KNO-arts naar mij geluisterd had en niet de internist ingeschakeld had.
Ik ben door de trombosedienst bevoegd verklaard om dit alles zelf te regelen, dus had ik dit meteen zelf goed kunnen regelen.
Alleen mag ik het recept niet uitschrijven, dus dat had zij even moeten doen, net zoals ze nu gedaan heeft, alleen dan direkt met de goede dosering. Als ik zelf nu niet zo op de hoogte was geweest van alles dan had ik gewoon gespoten wat zij hadden voorgeschreven.
Er zou dan een kans zijn dat ik trombose zou krijgen, want ik krijg natuurlijk niet voor niets altijd twee keer daags de 0,8 ml.
Volgens mij moet er gewoon eens goed naar de patiënt geluisterd worden, dan waren dit soort dingen niet fout gegaan!
Dan had ik eerder geholpen kunnen worden en had ik nu niet weer in hoeven te grijpen en was ik niet weer als een mondige patiënt overgekomen...
Het zou ook allemaal eens goed gaan.
Eigenlijk voel ik me dus momenteel in een situatie gedwongen waar ik niet in wil zitten.
Het lijkt net alsof ik de pinnige patiënt ben, maar de realiteit is dus als ik niet af en toe van mij laat horen dan gebeurd er niets, of er gaat iets verkeerd.
En als er iets verkeerd gaat in de gezondheidszorg dan kan dit grote gevolgen hebben.
Er gaat nog al eens iets mis en ik moet daarom wel alert zijn.
Maar ik krijg nu het idee dat zij mij daarom als de lastige patiënt gaan zien en dat wil ik helemaal niet.
Dus voel ik me in een situatie gedwongen waar ik niet in wil zitten. Als al de voorperikelen aangeven hoe de operatie gaat verlopen, dan krijg ik er een heel hard hoofd in.
Kijk dit soort dingen deprimeren mij op de derde maandag in januari...
Maar gelukkig is dat nooit voor lange tijd, want dat is zonde van het leven.
Dus steek ik al snel weer mijn energie in leuke dingen of in het bijtanken. ;-))
Het is belachelijk natuurlijk dat ik gisteren zoveel telefoontjes moest plegen.
Maar dit blijft leuk als je gekke bekken er bij gaat trekken. ;-))
   |
|
19 januari 2009
Gisteren hebben we weer een leuk toneelstuk gezien.
Een beetje absurd want het was een persiflage op sprookjes, maar waarschijnlijk was het meer de werkelijkheid dan sprookjes.
Sprookjes lopen altijd goed af en dat was nu voor sommigen niet het geval.
Maar ik heb lekker kunnen lachen.
Weer viel het me op dat Rick zijn mimiek zo ontzettend goed is.
Dit is niet omdat het onze zoon is, maar als hij zo bezig is dan lijkt hij soms niet op onze zoon.
Je ziet dan helemaal de figuur die hij uit moet beelden.
Jan kreeg bijna een appel keihard tegen zijn hoofd aan, maar dat ging gelukkig net goed.
Dit kwam omdat wij op een onofficiële plaats zaten.
Maar we konden vanaf daar alles goed zien, dus we hadden niets te klagen.
Het was een druk maar zeer leuk weekend voor Rick.
Ik neem mijn petje voor hem af, ook omdat hij nog steeds niet helemaal virusvrij is en nog steed erg vol zit.
Maar niet alleen voor Rick was het een druk maar zeer leuk weekend, dat was het voor ons ook. Ik moet nu eigenlijk echt een paar dagen bijkomen, want mijn lichaam heeft het even helemaal gehad.
Blijkbaar was het letterlijk een beetje teveel van het goede dit weekend. ;-))
Rick is vanmorgen met de auto naar school, want dan hoeft hij niet op die koude stations te wachten en niet te fietsen in dit miezerige vieze weer.
Nu bleek hij vanmorgen de eerste twee uur vrij te hebben, maar dat wist hij niet.
Maar ook de receptie op school wist van niets en het stond niet op het internet.
Nou, fraai is dat!
Vanmorgen krijg ik geen koffiedrinkster, want ze zou haar kleinzoontje meenemen, maar deze is verkouden.
En omdat ze weet hoe vatbaar ik ben, heeft ze afgebeld en hebben we voor vrijdag afgesproken.
Tenminste als het kleinzoontje haar dan niet heeft aangestoken.
Het zou tenslotte zo maar weer een andere virus kunnen zijn dan die hier al in huis waait.
Ik kan alle virussen niet ontlopen, maar ik hoef ze ook niet persé in huis te halen, toch?
Hieronder wat foto's van het toneelstuk van gisteren.
   |
|
18 januari 2009
Gisteren hebben we puppy gekeken.
Nee, we willen er geen hondje bij, al zou Beau het beslist geen straf vinden als deze pup bij ons kwam wonen.
Want die twee hebben leuk met elkaar gespeeld.
De pup is van mijn nichtje en haar man.
Het is een beagle en als ik de verhalen hoor is het een echte dondersteen, al is ze wel onderdanig aan Beau.
Ze hoeft nog maar een klein eindje te groeien en ze is net zo groot als Beau
Op een bepaald moment deed Beau niets anders dan met grote bokkesprongen over de pup heen springen.
En rondjes rond het huis rennen was ook favoriet.
Ondertussen heb ik even gezellig gekletst met mijn nichtje.
Of is het nicht, want volgens mij is ze groter dan mij. ;-))
Een vroegere hulp van mij, die bij hen in de buurt woont, kwam ook nog even langs.
Wij hebben meteen maar afgesproken dat zij maandagmorgen koffie komt drinken bij mij.
En dit speelde zich allemaal af terwijl ik in de bus lag.
Want in en uit de bus gaan kost me nog steeds teveel energie, zo geweldig gaat het momenteel nou ook weer niet.
Gisteravond zijn Jeroen en Steph toch deze kant op gekomen.
Het gaat wel weer ietsje beter met Jeroen, al houdt het nog niet echt over.
Met Steph gaat het nog lang niet goed, al heeft ze de afgelopen week wel gewerkt.
Ze heeft haar huisarts al gemaild, of de uitslag van de kweken er al zijn.
Want zo beroerd als zij zich af en toe voelt, dat lijkt me niet meer een virusje, al weet je het natuurlijk nooit.
Als er niets uit de kweken komt dan moet de huisarts het maar eens goed uitzoeken, want het duurt gewoon veel te lang.
We hebben vrijkaarten gekregen voor het toneelstuk waar Rick in speelt en konden zelf kiezen wanneer we heen wilden
Omdat gisteravond de première was en er veel VIPS kwamen, hadden wij besloten om vanmiddag naar de voorstelling te gaan.
Gisteren was het optreden heel goed gegaan en er zijn video-opnames gemaakt.
Omdat de toneelspelers ook veel improviseren, zal het optreden van gisteren anders geweest zijn dan vandaag, dus ook leuk om dat te kunnen zien.
's Avonds ben ik niet zo in vorm en gisteravond was ik blij dat ik er niet nog eens op uit moest.
Maar nu heb ik er zin in!
 Beau mag weer niet mee en neemt het er dan maar van en gaat even bijtanken vanmiddag. |
|
17 januari 2009
Oeps, en dan kan het inderdaad snel gaan.
Gisteren werd ik terug gebeld door de KNO-arts.
Ze zou eergisteren pas de brief van de internist ontvangen hebben.
Zo, waar is die helemaal geweest, joh?
Ik heb maar niets gezegd, maar één van de twee mensen die ik over de brief gesproken heb, verdraait de werkelijkheid... We hebben even overlegd over hoe en wat en als het goed is word ik donderdag over een week geholpen, tenminste dat hoopte ze.
Als ik maandag of dinsdag gebeld word door het opnameburo dan lukt het allemaal net voor donderdag de negenentwintigste.
Dat zou fijn zijn.
Want zoals ik al eerder schreef, als het dan toch gebeuren moet, dan maar zo snel mogelijk...
Daarna werd ik gebeld door de apotheek, dat ze hadden een recept gefaxt gekregen, of ik die spuiten al snel nodig heb.
Ik ga er van uit dat ik daar dinsdag mee beginnen moet, dus bestel ze maar vast...
Gisteravond zijn we naar de toneelvoorstelling geweest van Ricks stage.
Dat was heel erg leuk.
Het was even een uurtje puur genieten en ontspannen.
Als het goed is, komt er dit jaar nog een uitvoering van een ander stuk, terwijl Rick daar stage loopt.
Bij die uitvoering zijn wij, als het even lukt, zeker weer van de partij.
 Hier zijn we gisteravond heen geweest. Een aanrader! Maar helaas... het was maar eenmalig.
FIJN WEEKEND! |
|
16 januari 2009
Gistermorgen heb ik behoorlijk wat bloed opgehoest.
Dat was meteen voor mij de reden om 's middags eens te gaan bellen met de opname.
Maar die zijn alleen bereikbaar tussen half tien en twaalf uur 's morgens, dus ik moest vandaag bellen.
Vanmorgen hoestte ik weer ietsje bloed op.
Dus vanmorgen het opnameburo gebeld.
Sta ik al op de opnamewachtlijst?
Nee, u staat nog niet op de opnamelijst.
Toen heb ik de secretaresse van de internist maar eens gebeld.
Maandag is het drie weken geleden dat de KNO-arts direkt advies aan hem zou vragen.
Hoe lang duurt het ongeveer voordat zo'n advies gegeven wordt?
Op 6 januari is er bij de internist een brief met advies geschreven aan de KNO-arts.
Het is inmiddels 16 januari...
Dus de assistente van de KNO-arts gebeld, ik was nu toch bezig met telefoontjes plegen.
Hier gezegd dat ik toch wel heel geregeld geconfronteerd werd met het bloed ophoesten en dat ik dit wel heel vervelend vind. Ja, de opnamebrief ligt hier nog, kreeg ik te horen.
Zij zal het bij de KNO-arts onder de aandacht brengen en dan belt ze terug.
Daar wachten we dan maar weer op.
Ben ik nu een drammert?
Rick voelt zich inmiddels weer iets beter.
Hij is nog niet helemaal bij stem, maar in ieder geval gaat hij er vandaag weer tegen aan.
Vandaag moet het toneel opgebouwd en ingericht worden en dan is er vanavond de voorstelling "winterwonderland".
Die titel klinkt goed, dus ik ben benieuwd.
Gisteren heeft Jeroen zich ziek gemeld.
Hij heeft waarschijnlijk last van dezelfde virusvariant als Rick, last van de luchtwegen dus.
Gisteren heeft Jeroen de hele dag geslapen.
We hopen dat hij zaterdag weer ietsje opgeknapt is, maar dat moeten we dus eventjes afwachten.
Steph moet zaterdag werken, dus als ze komen wordt het toch pas na haar werk.
Dan heeft Jeroen nog anderhalve dag om op te knappen.
Nu maar even duimen dat dit lukt, al is het wel kort dag.
 Ook deze jongeman is door ziekte geveld.
Tja, wie met ziekte omgaat wordt er mee besmet...
En momenteel kom je nog al gauw met een zieke in contact, want ik hoor dat er nog al wat mensen ziek zijn.
|
|
15 januari 2009
Gisteren heb ik mijn pyama niet uit gehad.
Toch heb ik wel iets gedaan.
Ik ben namelijk aan het opruimen gegaan.
Nee, niet de kamer, niet de keuken en ook niet de slaapkamer.
Maar mijn laptop.
Ik heb heel wat submapjes gemaakt en alles geordend.
Verder heb ik overal weer een backup van gemaakt op een externe harde schijf.
Dat was al even geleden dat ik dit gedaan had.
Eigenlijk moet ik elke maand even een backup maken, maar dat blijft vaak bij een voornemen.
Misschien moet ik het toch maar eens tot een regelmaat maken.
Het zou toch zonde zijn als alle foto's foetsie zouden zijn wanneer de laptop zou craschen.
Als ik dit hier boven zo lees dan lijkt het net alsof ik een digikanon ben en heel veel van laptops en het digitale verkeer af weet.
Maar dat valt even vies tegen...
Het klinkt alleen wel interessant. ;-))
Vandaag wil ik er wel even op uit.
Ik kan tenslotte niet elke dag in pyama door brengen.
Misschien moeten we vandaag maar weer een rondje hei gaan doen.
Want om buiten rond te scheuren in de roller zie ik nog steeds niet zitten.
Dit weekend willen we eigelijk wel naar twee toneelvoorstellingen toe.
Allereerst naar de uitvoering van het toneelstuk dat Rick mede geregisseerd heeft tijdens zijn stage.
En we willen ook graag naar het toneelstuk waarin Rick zelf meespeelt.
Dit wordt dus een weekend vol toneelspelen voor ons zo als het nu lijkt.
Zaterdagavond komen Jeroen en Steph ook deze kant op.
Ze gaan mee naar het stuk waarin Rick speelt en zullen zondagavond wel weer naar Leeuwarden vertrekken.
Beau mag niet mee naar al die toneelstukken, terwijl hij toch ook heel goed kan toneelspelen...
 Ah, toe nou? Mag ik mee? |
|
14 januari 2009
Gisteren vond de mevrouw van de trombosedienst natuurlijk ook dat ik bij uitstek ervaringsdeskundige ben en prima zelf mijn bloedstolling kan regelen voor de operatie. [grijns...]
Maar goed er spelen natuurlijk wat meer dingen mee en ik snap wel dat de kno-arts die verantwoording uit handen wil geven, want die zijn tenslotte niet op haar vak gebied.
Want ik zag echt wel dat zij zich het apenlazarus schrok toen ik met mijn briefje met medische gegevens op de proppen kwam. ;-))
Ik heb voor mezelf besloten dat als ik aan het eind van de week niets gehoord heb van de internist dan bel ik zijn secretaresse.
Hij heeft dus nog een paar dagen de tijd.
Want hij kan natuurlijk ook kerstvakantie gehad hebben en dan moet je na de vakantie dingen inhalen en dan is het extra druk.
Wat ben ik toch weer begripvol, nietwaar? ;-))
Maar uiterlijk volgende week wil ik graag weten waar ik aan toe ben.
Rick is nog steeds ziek en dat bevalt hem niets.
Gisteren had hij eigenlijk een toneeloptreden met twee medeleerlingen en het voelde voor hem alsof hij deze in de steek liet.
Maar natuurlijk liet hij ze niet in de steek, want hij stond ook liever op het podium dan ziek en brak thuis te liggen.
Zijn stem is nogal erg zachtjes, dus dat is ook een beetje lastig op het toneel.
Hij zal toch echt even uit moeten zieken.
Ik zie hem zo ook nog niet met de trein naar Zwolle reizen.
Vrijdag wil hij persé naar zijn stageadres, want 's avonds hebben ze de uitvoering van het toneelstuk.
Overdag heeft hij vrij van school gekregen om dan samen met zijn stagebegeleidster alles voor te bereiden en op te bouwen.
En hij wil die uitvoering echt niet niet missen.
Verder heeft hij dit weekend optredens in het podium, want zaterdag is de premiere van het toneelstuk waarin hij speelt.
Dus hij moet gewoon weer beter zijn dit weekend, want dit wil hij allemaal beslist niet missen.
Maar goed dan zijn we weer een paar dagen verder en tegen die tijd kan hij al weer aardig opgeknapt zijn.
Aankomende vrijdag is het een week geleden dat hij ziek geworden is, dus dan zou hij haast weer actief moeten kunnen worden tegen het weekend, toch?
Rick is zijn gevoel voor humor in ieder geval gelukkig niet verloren, want we hebben gisteren best wel veel gelachen.
We waren melig van lamlendigheid.
Ja, dat kan ook! ;-))
Alleen jammer dat dit lachen bij zowel Rick als bij mij steeds een hoestbui opleverde.
 Voor Rick even een paar dagen geen toneelspel, zoals hier, maar hopenlijk in het weekend wel weer. |
|
13 januari 2009
Hoe gaat het nu?
Een goede vraag, maar het antwoord vind ik nog steeds niet zo niet zo gemakkelijk.
De pijn in de gewrichten is nog steeds heftig aanwezig en af en toe ben ik even een paar dagen aan de morfine om de pijn te door breken.
Soms denk ik dat het bloedophoesten wat minder is geworden, maar dan opeens is het er weer volop, dus niets minder geworden...
Daarnaast heb ik ook nog steeds gekleurde klodders.
Doe daarbij de benauwdheid bij inspanning.
Dus de ontsteking lijkt nog niet verdwenen.
Of ik ben opnieuw aangestoken met een virus?
Wat ook erg irritant is dat is de droge mond en de daaruit voortvloeiende keelpijn.
Vandaag moet ik naar de trombosedienst.
Dat is in hetzelfde gebouw dan waar de internist zit.
Ik geloof dat ik maar even langs zijn secretaresse rij, om te vragen of hij al een advies heeft gegeven.
Dan kan ik meteen doorgeven dat ik nog steeds niet spuit voor de reuma en ik dit toch echt binnenkort wel eens wil gaan doen.
Het duurt me allemaal veel te lang.
Ik weet zelf op alle gebied precies wat er moet gebeuren bij een ingreep, maar het moet officieel via een internist geregeld worden, die mij nog maar één keer gezien heeft.
Misschien moeten artsen eens wat meer naar patiënten luisteren en had ze mijn plan van aanpak aan moeten horen en deze even voor moeten leggen aan de internist?
Tenslotte hoeft de internist toch niet opnieuw het wiel uit te vinden, terwijl dat wiel al een paar jaar bekend is?
Ik denk dat het dan ook een stuk sneller was gegaan.
Maar ja, ze zijn niet gewend dat een patiënt zelf veel weet van het hoe en wat...
In het verleden is nog al eens gebleken dat als ik zelf niet alles in de gaten houd, dan wil er nog wel eens iets mis gaan op medisch gebied, dus ik moet zelf wel alert blijven, al heeft iemand anders de regie.
Vandaar dat ik precies weet wat er moet gebeuren voor een ingreep.
Ik denk dat ik vanmorgen maar eens even ga kijken of ik met de mevrouw van de trombosedienst samen kan spannen, want die heeft ooit eens tegen mijn gezegd dat ik zelf de stolling moet regelen bij operaties enz. en dit niet aan artsen of anderen over moet laten.
Hetzelfde geldt eigenlijk ook op het gebied van de diabetes, want ik weet het beste hoe mijn lichaam reageert op dingen.
Op het gebied van de reuma heeft de reumatoloog precies uitgelegd hoe dat werkt met de medicatie voor, tijdens en na een operatie, dus ook hier weet ik hoe we dit aan moeten pakken bij een operatie.
Dus waar wachten we eigenlijk nog op.
Het is eigenlijk belachelijk dat ik zo lang op de internist moet wachten, terwijl ik zelf allang weet wat er gebeuren moet voor een ingreep. Het hoeft toch allemaal geen weken te duren om uit te zoeken wat er gebeuren moet?
Ik ben er aan toe om door de kno-arts geholpen te worden, want nu zit ik er tegen aan te hikken en als dan het toch moet gebeuren dan maar zo snel mogelijk...
 Er zijn nog zoveel wachtenden voor u in de gezondheidszorg...
Ik ben niet patiënt nummero zoveel, maar ik ben een mens en heb wel degelijk een naam, maar ook gevoelens.
Ik geloof dat dit nog wel eens wordt vergeten. |
|
12 januari 2009
Gisteren hebben wij een rondje hei gedaan.
Lekker er even uit, want ik zat al weer veel te lang binnen.
Verder heb ik weer naar de ijspret op het kanaal hier achter gekeken.
Dat was leuk al die ouders die met hun kinderen op het ijs waren.
Op een bepaald moment reed er een soort squad op het ijs met een kind op een slee er achter aan.
Leuk bedacht misschien, maar levensgevaarlijk was dat en ik vond het doodeng!
Zowel voor dat kind op de slee, als voor de mede kanaalschaatsers en glijders.
Want dit voertuig reed behoorlijk hard en het is een wonder dat er geen ongelukken zijn gebeurd met al die (kleine) kinderen op het ijs.
Maar ja, sommige mensen denken blijkbaar alleen aan hun zelf.
Daar kwamen we ook achter toen we terug kwamen van de hei.
We konden namelijk onze straat niet in rijden, omdat twee auto's zo geparkeerd stonden dat er niemand meer met een auto tussendoor kon.
Hoe iemand zijn auto zo kan parkeren is me echt een raadsel.
Dan moet je wel heel egoïstisch zijn, of heel slecht auto kunnen rijden...
En van wie de auto's zijn?
Misschien waren ze wel van mensen die aan het schaatsen waren op het kanaal.
Dus Jan moest achteruit rijden en keren.
Via een sluipweggetje met allemaal drempels en hobbels (lekker voor mijn rug en bekken) konden we naar huis rijden.
Want van de andere kant onze straat inrijden geeft als problemen dat ik midden op straat vanuit de auto in mijn rolstoel moet en dat is ook niet echt een optie.
Rick is nog steeds ziek en gaat vandaag niet naar school.
Ik weet wel zeker dat hij in drie dagen tijd niet zeven keer door de school gebeld zal worden, zoals Steph door haar werk gebeld is.
Steph wil het vandaag weer proberen, al waren gisteren haar darmen nog steeds van streek.
Ook bij Jan gaat het op en neer met de misselijkheid.
.
Dat dierenvriendschap erg ver kan gaan dat weten we.
Maar de vriendschap van Sil en Stijn, de huisdieren van Jeroen en Steph, gaat echt wel heel erg ver.
Alhoewel Stijn echt zo lijkt te kijken van: "moet je nou zien wat die rare Silly doet...".  Een dierlijk kusje... |
|
11 januari 2009
Gisteren ben ik er niet uit geweest.
Ik heb zitten kijken en foto's gemaakt van de mensen die hier ijspret aan het maken waren op het kanaal.
Schaatsers, sleeën, glijdende mensen en rennende honden op het ijs, het was er allemaal.
Dan gaan mijn benen toch wel kriebelen, moet ik zeggen.
Maar aangezien ik gisteren een hele slechte dag had met veel pijn in de gewrichten kon ik me inhouden. ;-))
Misschien moet ik een bed om laten bouwen tot arreslee?
Ook vandaag is er weer volop ijspret op het kanaal.
Maar gedeelde smart is halve smart, want ook Rick schaatst niet, omdat dit toch wel risico's geeft voor zijn gewrichten en dit hem daarom afgeraden is.
En voor hem vind ik het erger dan voor mezelf, want ik heb vroeger genoeg geschaatst.
Nu was Rick gisteren niet echt in de stemming om te schaatsen, want hij is nog steeds ziek.
's Middags heeft hij weer liggen slapen en als Rick overdag slaapt, dan is hij echt ziek.
Ook Jan is nog niet echt fit.
Het was gisteren weer een hangend en liggend zooitje hier in huis.
Volgens de laatste berichten schijnt het met Steph inmiddels wat beter te gaan.
Nu hopen dat dit doorzet.
   Hierbij een paar foto's van de ijspret op het kanaal, want Jeroen wilde niet geloven dat ze echt op het kanaal schaatsten. Nou Jeroen, het is echt zo. ;-))
Deze foto's heb ik met zoomfunctie vanaf mijn bed in de kamer genomen.
|
|
10 januari 2009
Gistermiddag kwam Rick ook ziek thuis.
Hij heeft een luchtwegvariant, want hij zit helemaal vol.
Jan is af en toe ook behoorlijk misselijk en ook mijn vader was al ziek hoorde ik.
Er zijn dus nogal wat virussen die een feestje aan het bouwen zijn.
Gezellig dan, maar niet heus.
Ik hoop dat iedereen weer snel op mag knappen.
Jan had gistermiddag een begrafenis en Rick was aan het bank hangen.
Zelf was ik aan het bed hangen.
En nee..., ik heb mezelf niet opgehangen aan mijn galg met papegaai. ;-))
Beau heeft het bank hangen en het bed hangen een beetje afgewisseld.
Hij vond het maar saai al die hangende mensen.
Ik weet het, dit is niet echt een hoogdravende conversatie hier.
Maar ik heb dus niet zoveel beleefd.
Niet dat ik me verveeld heb, maar het was echt zo'n dag van: ik heb van alles gedaan, maar als je vraagt wat? Geen idee.
Gisteren schaatsten heel wat schaatsers voorbij op het kanaal waar ik vanuit mijn bed het uitzicht op heb.
Ik zou er zo zin in krijgen om mee te gaan schaatsen, maar helaas pindakaas...
Iedereen vandaag een fijne dag toegewenst!
 Deze heren zijn momenteel opvallend rustig, want ze zijn allebei ziek.
|
|
9 januari 2009
Gistermorgen was ik er al op tijd uit.
Ik moest namelijk even een telefoontje plegen en dat moest voor half negen.
Daarna wilde ik nog wel even weer het waterbed in schieten, maar toen was het inmiddels al weer elf uur.
Want voor ik eens klaar ben met mijn gewone ochtendritueel van eten, spuiten, slikken en vernevelen, dan zijn we zo anderhalf uur verder...
En dan ben ik nog niet eens in de douche geweest, dus moet je nagaan. ;-))
Maar 's middags heb ik nog lekker even een tijdje geslapen.
Het was hier gisteren mistig en er lag nog sneeuw.
Niet echt lekker weer voor mij.
Gisteravond hebben we gezellig naar een nieuwe aflevering gekeken van "wie is de mol".
Dat blijf ik een leuk programma vinden.
Verder heb ik vandaag niet veel te vertellen .
Wel wil ik jullie nog even de nieuwe auto van Steph en Jeroen laten zien.
Jeroen stuurde me gisteren namelijk wat foto's van de auto, maar die heb ik natuurlijk wel even gecensureerd. ;-))
Zo jullie kunnen zien, heeft de auto een goede schutskleur.
 Dit ziet er goed uit, toch? En volgens zeggen rijdt hij ook nog lekker.
FIJN WEEKEND!
|
|
8 januari 2009
Ik hoor van verschillende kanten dat er een griepepidemie aan zit te komen.
Maar ik heb nog geen griepprik gehad.
Tenslotte ben ik al tijden aan de antibiotica en nog niet bacterievrij.
Dus leek het ons niet zo'n goed idee om al een griepprik te nemen.
Maar wat is nu wijsheid?
Ik weet het niet.
Misschien moet ik dit toch maar even navragen.
Eigenlijk hoop ik op zeer korte termijn iets van de internist te horen over wat er voor de narcose geregeld moet worden.
Ach, tijd telt blijkbaar niet echt in een ziekenhuis, het duurt allemaal zo lang.
Je zou volgens mij bijna vergeten dat ze met mensen werken die gevoelens enz. hebben en dus graag snel geholpen willen worden...
Af en toe vind ik er weinig menselijks meer aan hoe je behandeld wordt en maar moet wachten en wachten en nog eens wachten en dan... gebeurd er nog niet direkt iets...
Het is al weer anderhalve maand geleden dat ik die bronchoscopie heb gehad.
Dus zolang weet men ook al dat er iets op KNO-gebied moet gebeuren.
Ach, wat is anderhalve maand op een mensenleven?
Nou, voor iemand met klachten is dat een behoorlijk lange tijd...
Vooral als je bedenkt dat ik voor de operatie niet mag gaan spuiten voor de reuma.
Ik zie het er nog van komen dat straks de bacterie verdwenen is, maar dat ik nog niet mag spuiten omdat ik nog steeds op de operatie zit te wachten.
En die spuiten voor de reuma ga ik echt niet voor niets spuiten, maar om de ontstekingen in de gewrichten minder te laten worden en dus ook om minder pijn te krijgen.
Dus hoe sneller ik dit kan spuiten, hoe liever ik het heb.
Steph is gisteren naar de huisarts geweest.
Waarschijnlijk zit haar nog een bacterie in de darmen te plagen.
Een bacterie die in de vakantie in Egypte is begonnen te klieren en die nog steeds niet helemaal uitgeroeid is, ondanks dat ze toen twee antibioticakuren heeft gehad.
Nu moet ik zeggen dat ze op haar werk er niet erg aardig mee omgaan dat ze ziek is.
Steph moet elke middag om half vier bellen naar haar rayonleidster en deze pusht behoorlijk dat ze weer aan het werk moet.
Tijdens de twee dagen dat ze ziek is, heeft ze haar rayonleidster al een keer of zes aan de telefoon gehad, dus dat is gewoon belachelijk te noemen.
Dan ligt ze net lekker te slapen en dan moet ze weer aan de telefoon.
Een beetje normaal omgaan met je zieke medewerkster en deze even de tijd gunnen om uit te zieken is blijkbaar teveel gevraagd?
Ze moeten gewoon daar iets meer personeel aan nemen, want ze zitten momenteel wel heel erg krap in hun personeel.
Of zou dat misschien komen door hoe ze met het personeel omgaan?
Steph blijft juist altijd zo weinig mogelijk thuis als ze ziek is en is echt liever aan het werk dan zich belabberd te voelen Maar ze moet nu juist eerst goed uitzieken en wat rust nemen om de bacterie te kunnen bestrijden, dus niks werken.
Ik zei al dat ze maar tegen haar rayonleidster moet zeggen dat ze een controle-arts moeten sturen en dat ze verder haar met rust moeten laten.
En dat Steph alleen nog belt om half vier op de dag voordat ze weer aan het werk gaat.
Het heeft het bedrijf waar ze werkt wel even in een ander daglicht gezet bij ons.
Niet het fijnste bedrijf dus op zakelijk gebied, als ze zo omgaan met hun zieke medewerksters...
Ik weet dat wat ik hier boven allemaal heb geschreven misschien wat negatief over komt.
Maar af en toe heb ik er even de balen van hoe er met mensen wordt omgegaan.
Het vervelendste is dat je vaak ook nog van zulke mensen afhankelijk bent.
Helaas denken sommige mensen (vooral in de zakenwereld) dat ze die machtspositie mogen misbruiken en daarom walsen ze rustig over de gevoelens van mensen heen.
Of in een ziekenhuis beseffen ze blijkbaar niet wat zo'n lange wachttijd bij een patiënt doet.
Als ieder mens nu eens een ander mens zou behandelen zoals ze zelf behandeld willen worden, als ze in dezelfde situatie zouden zitten, dan werd het leven voor iedereen een stuk leuker en aangenamer...
Gisteren heb ik trouwens nog wel iets leuks gedaan:
Ja hoor, ons leven bestaat ook echt nog wel uit leuke dingen. ;-))
Ik heb namelijk een nieuw mobieltje gekocht.
De batterij van de mobiel die ik had was niet goed meer en een nieuwe batterij is haast net zo duur dan een nieuw mobieltje.
Nu heb ik een hele leuke gekocht.
Alleen moeten we oppassen als Steph hier is dat ze niet mijn mobiel mee neemt naar Leeuwarden. :-))
Zij heeft namelijk exact dezelfde en hij bevalt haar heel goed.
Ik heb hem dan ook min of meer op haar advies gekocht.
Ik hoef niet allemaal snufjes, als ik kan telefoneren en sms-en, dan ben ik tevreden.
Hij smst lekker, dus dat kunnen we dan ook weer geregeld doen.
Ik hou gewoon mijn eigen 06 nummer, dus hoef ik geen nummerverandering door te geven.
 Is hij niet mooi? Ik ben er heel erg blij mee.
|
|
7 januari 2009
Gisteren nadat we naar Zwolle waren geweest, ben ik mijn waterbed weer ingedoken en heb geslapen tot drie uur 's middags.
Toen werd ik wakker gemaakt omdat de pedicure er was.
Ik kreeg van haar een pen en ze vertelde dat ze sinds december 1998 pedicure is, dus ze zit nu tien jaar in het vak.
Ik was één van haar eerste patiënten, dus ze komt ook al tien jaar bij mij.
Zij kende me al toen ik geopereerd werd aan mijn bekken in 1999.
Tien jaar zijn zo om. Toen ik er eens over na ging denken kwam ik tot de volgende ontdekking:
Behalve dat 2009 het jaar is waarin ik vijftig word en Jan en ik vijfentwintig jaar getrouwd zijn is het in 2009 dus ook tien jaar geleden dat ik geopereerd ben aan mijn bekken, dat was namelijk op 13 juli 1999.
Ook is het dit jaar tien jaar geleden (op 3 september) dat ik op de ic terecht kwam en ze zeiden dat we er vanuit moesten gaan dat ik de volgende morgen niet zou halen.
Gelukkig hebben ze toen geen gelijk gekregen en zijn we inmiddels al weer bijna tien jaar verder.
En het is in 2009 al twintig jaar geleden dat ik behoorlijk last kreeg van mijn bekken en vanaf die tijd (1989) kreeg ik steeds meer beperkingen..
Goh, wat vliegt de tijd toch snel. Oeps, ik word oud... hoop ik. ;-))
Gistermorgen belde Steph dat ze ziek is en of ze zich wel ziek zou kunnen melden.
Ja, ziek is ziek, daar doet niemand iets aan.
En een normaal mens (en dat is zij) gaat liever werken dan zich hondsberoerd te voelen.
De afspraak met de garage moest wel doorgaan, dus dan moesten we maar met Jeroen gaan kijken.
Zo gezegd zo gedaan.
Maar 's avonds bleek ze zich al weer een ietsepietsie beter te voelen (of ze wilde zich graag beter voelen...).
Dus is Steph wel mee geweest, maar ze voelde zich nog hondsberoerd en is na de koop direkt weer naar huis gegaan en haar bed ingedoken.
Helaas wordt dat vandaag voor haar nog niet weer werken.
Tenminste als ze verstandig is, ziekt ze even goed uit.
De auto zag er goed uit, reed goed en ze kregen nog een aardig prijsje voor hun gedeukte auto, dus de koop is gesloten.
Vanavond kan Jeroen hem na het werk op gaan halen.
Ditmaal is het een groen metallic renault clio geworden.
Jongelui, vele veilige kilometers met deze auto toegewenst!
 Deze jongelui hoeven niet lang meer te wachten op hun nieuwe auto.
Beau was gisteren helemaal blij dat hij ze even weer zag. |
|
5 januari 2009
De kerstvakantie is weer voorbij.
Dat betekent dat het uitslapen weer verleden tijd is en er weer vroeg gerommeld wordt hier in huis.
Vanmorgen bleek dat de fiets van Rick op het station in Zwolle onvindbaar is.
Rick had hem met een dikke ketting vast aan een paal zitten, dus die neem je niet zo maar mee, of je moet er op uit zijn.
Dan zijn er twee mogelijkheden: of de gemeente heeft er fietsen weggehaald.
Want officieel mag een fiets er veertien dagen staan.
Nu is de kerstvakantie net twee dagen langer.
Maar een stad die leeft door al de studenten die er komen en waarvan velen met de trein en fiets reizen, zou toch niet zo stom zijn om er geen rekening mee te houden dat het kerstvakantie is?
Grote kans namelijk dat direkt na de kerstvakantie alle fietsen van hun plaats komen.
En ze kunnen toch niet verwachten dat de studenten in hun kerstvakantie naar Zwolle komen om de fietsen even een eindje verder op te verplaatsen.
Mochten ze dit wel verwachten, dan geloof ik dat we er maar eens publiciteit aan moeten geven hoe Zwolle hiermee bezig is.
Maar eigenlijk geloof ik niet dat de gemeente ze weggehaald heeft, zo achterlijk zullen ze toch niet zijn?
Ik denk dat er dus gewoon in de kerstvakantie een serie fietsen ingelaad zijn in een busje.
En ja... dit betekent dus dat ze gestolen zijn.
Het heeft geen zin, ik weet het, maar toch kan ik me hier heel kwaad om maken.
Laten ze met hun gore vingers van andersman spullen afblijven.
Nu kunnen wij weer een nieuwe fiets kopen en ik had liever dat geld anders besteed.
Gisteren zijn Jan en ik nog een eindje gaan rijden nadat Steph en Jeroen weer richting Leeuwarden waren vertrokken.
Ik had grote moeite om niet in slaap te vallen en heb dan ook niet optimaal van het uitje genoten, want ik ben zo moe momenteel.
Tjonge wat ben ik moe.
Geen wonder natuurlijk, maar leuk is anders.
De bacterie is volgens mij helemaal nog niet minder geworden, terwijl ik toch al weer drie weken aan de antibiotica ben en dat is op de helft van de kuur.
Dan zou ik toch wel iets mogen gaan merken dat het werkt.
Af en toe denk ik zou het nu dan eindelijk werken?
Maar helaas... pindakaas, nog steeds gekleurde klodders, nog steeds geregeld koorts, kortademig en nog steeds bloed ophoesten.
Al denk ik dat dit laatste door de afwijkende vaatjes komt en niet echt met de ontsteking te maken heeft.
Ik ben benieuwd wanneer ik iets van de internist hoor.
Hoe eerder alles achter de rug is op KNO gebied, hoe liever ik het heb.
Nu zit ik er tegen aan te hangen en dan kun je het maar beter achter de rug hebben, toch?
Dan kan ik tenminste misschien weer wat opknappen en ga ik me hopenlijk weer wat beter voelen.
Ik kreeg te horen dat ik er goed uit zie.
Nu alleen mezelf ook lichamelijk nog goed voelen...
 Gisteravond toen Jan even naar buiten ging sneeuwde het en de sneeuw bleef liggen.
En vanmorgen ligt hier nog steeds ietsje sneeuw.
Beau vindt dat prachtig en hij vindt het niet erg dat hij natte koude pootjes krijgt.
|
|
4 januari 2009.
Gisteren is er naar een auto gekeken voor Steph en Jeroen.
Ze hebben twee leuke auto's gezien, maar de verkoper van dat bedrijf was ziek en er was geen vervanging.
Nou ja, dat verkoopt goed..., dus niet.
Jeroen en Steph zijn dus nog niet geslaagd met de koop van een andere auto, maar zij en wij blijven gewoon uitkijken. Jan heeft wel een leuke rolstoelbus gezien.
Maar omdat het een rolstoelbus is, denken ze dat ze blijkbaar ook de prijs flink op kunnen schroeven...
Belachelijk gewoon.
Alleen daarom zou je hem al niet kopen.
Al zou het wel een stuk gemakkelijker voor mij worden als ik in de roller zou kunnen blijven zitten/liggen.
Dan hoef ik me niet meer achter in de bus te hijsen met het gevolg dat ik daarna eerst een tijdje lucht lig te happen.
Vooral nu de ontstekingen nog niet verdwenen zijn.
Maar goed, ik blijf voorlopig nog wel even luchthappen, als ik de prijzen van de rolstoelbussen zo hoor...
Gistermiddag kwamen er nog wat mensen nieuwjaar wensen en dat was even erg gezellig.
Vannacht hebben Jeroen en Steph ook hier geslapen en vandaag gaan ze weer richting Leeuwarden.
 Deze mensen zullen het nog even met hun huidige auto moeten doen. |
|
3 januari 2009.
Gisteren wilden we even naar een winkel.
Maar daar aangekomen bleek het zo druk te zijn, dat wij niet eens uit de bus gekomen zijn.
Je kon echt zien dat heel veel mensen gisteren vrij waren.
We zijn snel doorgereden en hebben toen maar een rondje hei gedaan.
Er waren veel mensen aan het schaatsen.
Zowel op de schaatsbaan als op natuurijs op de vennetjes.
Het zonnetje scheen volop en dit gaf wel een vrolijk sfeertje.
Dan krijg ik ontzettende zin om ook te gaan schaatsen.
Misschien moet ik in de winter toch maar eens ijzers onder mijn roller laten zetten. ;-))
Verder heb ik gisteren niet veel gedaan behalve weer wat dingen in het archief gezet, die ik de dag daarvoor ook al in het archief gezet had.
Maar door de storing bij de server was dit spoorloos verdwenen.
Het was dus maar goed dat ik december nog niet uit het dagboek had gehaald.
Vandaag ga ik het wel uit het dagboek verwijderen, dus ik hoop dat "december 2008" in het archief niet weer spoorloos verdwijnt...
Gisteravond om acht uur ging de deurbel.
Nu kan ik vanaf mijn bed zien via een scherm wie er voor de deur staat, maar er stond niemand...
Alhoewel, toen Jan de deur open deed stonden Steph en Jeroen gebukt voor de deur.
Ze wilden ons verrassen.
En wij hebben hun verrast door ze een poosje in gebukte houding te laten staan, gna gna...
Vanuit hun werk waren ze hier heen gereden, zodat ze vanmorgen niet zo vroeg op hoefden te staan.
Volgens mij kunnen ze de volgende keer beter hun sleutel gebruiken dan weer een tijdje in de gebukte houding te gaan staan wachten, want dan zijn we net zo verrast. ;-))
Nu zijn de drie heren en Steph op autojacht.
Ik ben benieuwd of ik morgen een foto van hun nieuwe auto kan laten zien.
 Veel mensen waren gisteren aan het schaatsen en dat levert altijd weer mooie plaatjes op. |
|
2 januari 2009
Gisteren zijn we inderdaad naar mijn schoonmoeder geweest.
Daarna zijn we langs mijn ouders gereden, waar de mensen naar buiten kwamen om even een gelukkig nieuwjaar te wensen.
Geen ideale situatie en ik baal dat ik niet naar binnen kan.
Misschien moet volgend jaar het aanbod van mijn zus toch maar eens aangenomen worden.
Daar kan ik ook gezellig naar binnen en het scheelt mijn vader heel wat boodschappen doen.
Gisteravond zijn Jeroen en Steph nog een tijdje gebleven en het was gezellig.
Morgen komen ze al weer deze kant op, want ze willen naar een andere auto kijken.
De auto die ze nu hebben krijgt steeds meer mankementen, waarschijnlijk toch als gevolg van de aanrijding.
Ik schrijf hier wat laat, maar ik heb vanmorgen uitgeslapen tot half twaalf.
Toen ik de kamer in kwam was de hele kerstsfeer verdwenen, want Jan was even flink aan het rauschen geweest.
Alleen de slingers met kaarten en de kerststukjes zijn er nog.
Toen ik een stukje in mijn dagboek wilde schrijven bleek de server van de website er uit te liggen.
Er was een hardware probleem en ik kon niets plaatsen.
Het nieuwe jaar begint dus al goed, maar niet heus.
Na een tijdje gingen de sites weer de lucht in, maar konden we nog niets plaatsen en Jan kon zijn emails niet ophalen.
Momenteel, nu ik dit plaats, kan ik nog geen foto's plaatsen, dus vandaag helaas geen foto.
Ook de foto van gisteren is opeens spoorloos verdwenen van de site.
Deze zal ik er wel weer op zetten als alles weer in orde is bij de server.
FIJN WEEKEND!
|
|
1 januari 2009,
Een nieuwjaar met nieuwe dingen is aangebroken.
Wij hebben een hele gezellige jaarwisseling gehad.
Vandaag komen Steph en Jeroen deze kant op.
We gaan dan samen naar mijn schoonmoeder.
Daarna rijden wij even langs mijn ouders, maar daar kan ik niet naar binnen.
Dus nu maar hopen dat de mensen even naar de auto willen komen om gelukkig nieuwjaar te wensen. ;-))
Daarna brengt Jan mij naar huis en dan gaan zij nog even bij mijn ouders naar binnen.
Tenminste zo is het ongeveer de planning.
We zien wel hoe het gaat lopen.
Iedereen een fijne dag toegewenst.
 Oliebollen horen bij oud en nieuw, mjammie, maar goed dat dit maar één keer per jaar traditie is. ;-))
Maar ik zit nog onder het landelijk gemiddelde van het oliebollen nuttigen met oud en nieuw hoorde ik gisteren in "ik hou van Holland", dus dat valt mee... |
