|
Hieronder staat geschreven wat ik in februari 2009 in mijn dagboek heb geschreven. |
|
28 februari 2009
Ik heb er kort geleden al over geschreven, maar wil het nog één keer benadrukken:
Pas op voor telefooninbraken!!!
De laatste tijd kreeg ik smsjes op mijn mobiel, die direkt open gaan met de tekst "66 messages"
Dan kun je verbinding maken of uitschakelen.
Natuurlijk schakel ik direkt uit nadat ik het toetsenbord ontgrendeld had.
Maar nu blijkt dus dat wij door die ongevraagde smsjes vijfendertig euro moeten betalen deze maand.
Weer een vorm van telefoonterreur en diefstal via de telefoon.
Hoe ze op mijn telefoon gekomen zijn weet ik niet, want ik bel nooit onbekenden terug of toets nooit een cijfer in als iemand mij dat vraagt en smsjes van onbekende afzenders verwijder ik zo snel mogelijk zonder ze te lezen.
Ik heb ook nooit een ringtone of een sms-abonnementsdienst ergens voor aangevraagd.
Ik gebruik mijn mobiel alleen voor smsen met de kids en vrienden en een keer bellen als ik op pad ben.
Dit bellen is ook alleen met bekenden en familie.
Maar blijkbaar kunnen ze dan nog via je telefoon inbreken en geld krijgen of bellen...
Gelukkig hebben we nu via de provider een site gekregen waar je al deze smsjes kunt blokkeren.
Maar die vijfendertig euro zijn we kwijt.
Ik denk dat we maar aangifte moeten doen van diefstal.
Alhoewel veel zal er echt niet met deze aangifte gebeuren, ben ik bang.
In ieder geval willen we de bellijst van de provider, zodat we kunnen zien welk nummer dit gedaan heeft en dit willen we doorgeven aan de politie. Wat heb je toch veel gekken op de wereld.
Mensen die anderen vermoorden, bestelen, pesten, virussen rond sturen om computers te laten crashen enz. enz..
Ik zal het nooit snappen dat mensen dit soort dingen doen.
Zoals jullie weten kan ik niet tegen onrecht en kan ik daar best heel boos om worden.
Verspilde energie, ik weet het, maar met die vijfendertig euro had ik liever leuke dingen gedaan!
Bovendien moest Jan ook energie gebruiken om dit te laten ophouden en die energie hadden we ook liever aan andere dingen besteed.
Hierbij wil ik trouwens ook per direkt mijn abonnement op het "ziekzijngevoel" opzeggen.
Dat heeft nu wel weer lang genoeg geduurd.
Inmiddels ben ik gisteren weer aan de antibiotica gegaan.
Nu maar hopen dat de antibiotica al het ongedierte opruimt en ik me eindelijk beter ga voelen.
En dat ik dan ook eindelijk met de nieuwe spuiten voor de reuma mag gaan beginnen.
Morgen mag ik gelukkig weer met het "oude" reumamedicijn (dat ik altijd al gebruik) beginnen, want dat moest ik een paar weken stoppen door de operatie.
De prednison heb ik wel gewoon doorgebruikt, maar het is niet zo verwonderlijk natuurlijk dat mijn gewrichten momenteel behoorlijk opspelen.
Gisteren had ik twee wat langere telefoongesprekken met ongeveer een uur pauze er tussen.
Tja, ik moet toch met verschillende mensen even bijkletsen...
Maar toen merkte ik dat zo lang achter elkaar praten toch nog niet lukt, want dan is de keel nog behoorlijk pijnlijk.
Dus ik word dit weekend maar even weer van het zwijgzame soort.
Lekker rustig voor iedereen. ;-))
Een fijne dag toegewenst allemaal.
 Beau vermaakt zich dit weekend wel, ondanks dat het weer een weekendje thuis zitten wordt. |
|
27 februari 2009
Woensdag moest Steph naar de internist.
Uit de onderzoeken is niet duidelijk gekomen wat het is.
Omdat het de laatste tijd echt beter met Steph gaat is het gerechtvaardigd om even niets te doen en af te wachten.
De interniste heeft uitgelegd dat het een prikkelbaar darm syndroom kan zijn.
Hoe het prikkelbaar darm syndroom ontstaat is nog niet bekend, dit kan dus ook door bijvoorbeeld voeding komen.
Ze heeft een recept mee gekregen zodat ze bij klachten medicijnen in kan nemen.
Wil Steph echt zekerheid hebben wat het is, dan moet ze een darmonderzoek laten doen met biopten.
Maar aangezien het nu iets beter gaat kan ik me voorstellen dat Steph dat onderzoek nu liever even niet wil.
Bij dit zelfde onderzoek op tien jarige leeftijd heeft ze echt een trauma opgelopen voor dit onderzoek.
Dus als het niet hoeft dan liever niet, want dat onderzoek is haar gruwelijkste nachtmerrie!
Bovendien komt daar wel iets uit nu de klachten wat minder zijn?
Volgens ons kun je beter dat onderzoek laten doen als de klachten erg zijn.
En mochten de klachten weer verergeren dan laat ze dat onderzoek echt wel doen, maar nu even niet.
Trouwens het zou ook heel goed een allergie kunnen zijn die de darm prikkelt.
Want in de tijd op de camping en tijdens haar opleiding en tijdens haar werk at ze veel koekjes (en toch viel ze af!) om op krachten te blijven en de suiker op peil te houden.
De laatste tijd eet ze niet zoveel van die koekjes meer en nu zijn de klachten dus minder...
Het zou toch wel heel frappant zijn dat Steph de darmklachten instant gehouden zou hebben door de koekjes die ze at om op krachten te blijven omdat ze darmklachten had.
Eigenlijk zou ze dus weer die koekjes volop moeten gaan eten om te kijken of de klachten weer verergeren, maar of dat nu zo'n goed idee is?
Ze moet nu eerst maar weer eens helemaal op krachten komen.
Dat is momenteel toch het aller belangrijkste.
Zonder verergering van de klachten heeft Steph in april weer contact met de internist en ik hoop dat Steph dan kan melden dat het heel goed gaat en de klachten verdwenen of in ieder geval minimaal zijn.
We wachten het maar even rustig af.
 Even rust voor deze dame en hopen dat de vooruitgang door gaat en er geen vervelende onderzoeken meer gedaan hoeven te worden.
Gisteren had ik een rustdag zoals jullie al begrepen hadden.
Tja, soms doe je dingen die je graag wilt doen, maar waar je lichaam het eigenlijk niet mee eens is.
Ik ben er nog lang niet qua lichamelijk herstel.
We zaten in de wachtkamer in het ziekenhuis toen Steph zoiets had van: "Mam, je moet echt je gezicht afwissen, want dit kan echt niet".
Het zweet gutste letterlijk van mijn gezicht en ik was drijfnat.
En nee... dat ik mee geweest ben naar Leeuwarden wil dus beslist niet zeggen dat ik weer helemaal beter ben.
Was het maar waar...
Gisteren ging het echt niet lekker en ik heb dan ook de dag door gebracht op mijn waterbed.
Zelfs van iets eten begon ik al te zweten als een otter en voelde ik me erg beroerd.
Net alsof dat al teveel inspanning was.
Vanmorgen moet ik een longfunctie blazen.
Dan kunnen we in ieder geval zien of de longen erg geïrriteerd zijn.
Verder ga ik me dit weekend dus maar weer heel gedeisd houden en hoop dat ik snel weer wat op mag knappen.
En anders moet er maar weer eens een arts komen.
FIJN WEEKEND! |
|
|
|
25 februari 2009
Momenteel staat mijn urine op kweek, want mijn nieren blijken na onderzoek gevoelig te zijn.
Ach ja, ik vond ook al dat ik er 's nachts zo vaak uit moest, maar er niet bij nadenken, hè...
Maar daar kan de koorts natuurlijk ook nog vandaan komen.
De longen op zich klinken schoon, dus de klachten van de longen zullen wel een reactie op iets zijn.
Tja, na een narcose spelen mijn longen altijd op en irritatie van de longen kan ook kortademigheid geven.
Dus we wachten qua longen nog even af en hopen dat dit met uitzieken vanzelf overgaat en mijn lichaam dit toch zelf op gaat lossen.
Gaat het niet dan trek ik wel weer aan de bel.
Vandaag ga ik trouwens voor het eerst in de kleren.
Het is de bedoeling dat ik met Steph mee ga naar de internist.
Misschien een beetje eigenwijs van mij, maar zowel in de bus als in de rolstoel kan ik rustig liggen.
En ik hoef niet veel te praten, want Steph kan uitstekend zelf het woord doen.
Dan duik ik vanaf vanmiddag wel weer in het waterbed om verder uit te zieken..
Met Steph schijnt het iets beter te gaan, al gaat het dan nog wat op en neer.
Of zou dit het "kiespijn is weg bij de tandarts" effect zijn?
Allemaal een fijne dag toegewenst!
 Beau kan niet wachten tot hij Steph weer ziet. |
|
24 februari 2009
Gisteravond werden we gebeld.
Jan nam op, luisterde even en verbrak de verbinding.
"Het moet toch niet gekker worden", zei hij.
Hij kreeg een bandje waarop ze in het engels zeiden: "gefeliciteerd, u heeft een cruise voor twee personen gewonnen."
Tja, dat leek geen zuivere koffie!
Wij en wat winnen, dat kan echt niet. ;-))
Even op het internet gezocht en toen bleek dat dit inderdaad oplichterij schijnt te zijn.
Er is in "radar" al eens aandacht geweest voor dit soort telefoonpraktijken.
Je wordt verzocht een nummer in te toetsen en vanaf dat moment begint de telefoontikker behoorlijk hard voor je te tikken!
Gelukkig heeft Jan direkt de verbinding verbroken, dus voor ons geen extra kosten, maar jullie zijn gewaarschuwd.
 Nooit een nummer intoetsen als hier om gevraagd wordt door iemand die jou belt.
Er zijn mensen die op deze manier een hele hoge telefoonrekening hebben kregen.
Nu ben ik eigenlijk alleen nog benieuwd hoe men aan ons telefoonnummer is gekomen.
Want we staan niet in het telefoonboek en als het goed is, is op internet ons nummer ook niet op te zoeken...
Gistermiddag had ik een temp van achtendertigvier.
Ik ben weer behoorlijk kortademig bij inspanning.
Dus vandaag toch maar even een arts gebeld.
"Hè hè, eindelijk" hoor ik nu wat mensen zeggen. ;-)) |
|
23 februari 2009
Gisteren was het een relaxed gezellig dagje.
Jeroen en Steph zijn 's avonds weer richting Leeuwarden vertrokken.
Wij hebben een gezellig weekend gehad.
Momenteel is het wel erg lekker om niets te moeten.
Vanaf woensdag heb ik alleen nog maar pyamas aan gehad.
Met de keel gaat het trouwens wel wat beter.
Ik hoef niet om de tien minuten meer water te drinken om de keel nat te houden.
Alleen heb ik af en toe moeite om dingen weg te slikken.
Maar dat zal ook wel weer over gaan.
Veel praten is er ook nog niet bij, maar het praten gaat wel al veel beter.
Verder doet elke ademhaling nog steeds pijn, maar ook dat wordt niet erger (of wil ik dit graag geloven?).
Jan vroeg vanmorgen of hij de huisarts moest bellen.
Maar ik wil het nog even een dag aan kijken.
Het zou namelijk heel goed zijn als mijn lichaam zelf alles opruimt zonder hulp van antibiotica.
Verder is de puf er nog niet.
Maar zoals ik al eerder schreef, ik wil altijd super snel.
Misschien moet ik dat toch maar eens afleren.
Ik doe eigenlijk heel weinig.
Een beetje slapen, een beetje tv kijken, een beetje op de laptop, een beetje hangen...
Naar het toilet gaan vind ik nog steeds een hele grote onderneming en als ik dan weer op bed kruip ben ik nat van het zweet.
Ook zakte gisteravond bij inspanning mijn saturatie (zuurstof in bloed) naar 89 en dat is toch echt te laag.
Dus nee, ik ben er nog niet...
Vandaag dus maar weer een rustig dagje.;-))
 Beau was gistermiddag zo moe dat hij bij Steph op schoot in slaap viel. Maar of dit nou zo'n lekkere houding is om te slapen???
|
|
22 februari 2009.
Gistermiddag zijn Steph en Jeroen deze kant op gekomen.
Ook kwam gistermiddag nog even een buurvrouw aanwippen met een zelf gebakken kruidkoek en een zelf gebakken chocoladecake .
De één voor mij, omdat ik ziek ben en de andere voor Rick omdat hij aangenomen is voor de tv rol.
Tja, de buurvrouw had zoiets van Rick moet nu even verwend worden.
Een beroemde buurjongen kan natuurlijk zijn voordelen hebben. ;-))
De buurvrouw kan lekker bakken en af en toe brengt ze ons iets van dit lekkers.
Heerlijk, daar zeggen we geen nee tegen!
Ze smaken echt weer voortreffelijk buurvrouw!
Gisteravond hebben de heren zich prima vermaakt in de bioscoop.
Steph en ik zouden een romantische komedie gaan kijken.
Nou, romantisch was de film niet en al helemaal niet komisch.
We hebben nog een tijdje gekeken in de hoop dat hij toch nog leuk zou worden, maar helaas...
We vielen allebei bijna in slaap. ;-))
Toen zijn we nog maar even naar Mini en Maxi op dvd gaan kijken.
Want op de tv was ook niet veel bijzonders te zien.
Beau was natuurlijk helemaal door het dolle om Jeroen en Steph weer te zien.
 Deze jongelui zijn dit weekend gezellig hier. Vanmorgen werd er gebeld dat iemand vanmiddag op bezoek wilde komen.
Ik vind het altijd heel lief dat er mensen willen komen.
Maar eerlijk gezegd?
Momenteel voel ik me niet goed genoeg om onderhoudend te zijn.
Want als men op bezoek komt, wordt er toch verwacht dat er gepraat wordt.
Ik vind het altijd heel moeilijk om dit te zeggen, want ik vind het heel lief dat men wil komen.
Maar gelukkig zorgt Jan goed voor mij en zegt dan wel dat men beter nog even kan wachten.
Wij hadden ook liever dat het anders zou zijn, want dan zou ik me in ieder geval beter voelen.
Tja, Steph en Jeroen zijn er ook denken jullie dan misschien?
Ach, die horen bij het interieur en vermaken zich zelf prima. ;-)) |
|
21 februari 2009.
Sinds gisteravond heb ik een hele pijnlijke, adembenemende, plek tussen mijn schouderbladen zitten.
De pijn zit echt aan de ademhaling vast, dus hier ben ik, op zijn zachts gezegd, niet blij mee.
Verder gaat het allemaal nog een beetje hetzelfde als de afgelopen dagen.
Maar ja, ik weet uit ervaring dat ik altijd ongeduldig ben als het op de gezondheid aan komt.
Dan wil ik liever eerder gisteren dan vandaag weer beter zijn.
Alleen werkt dit helaas meestal niet zo.
Ook nu blijkbaar niet, want de troep die ik ophoest wordt eerder erger dan beter.
Gisteravond voelde ik me even heel naar, misselijk, duizelig en hondsberoerd.
Op dat moment begon Beau (die op het waterbed lag) te piepen en daar kwam Jan op af.
Ik wist zeker dat het geen hypo kon zijn en dat was het ook niet, toen we de bloedsuiker prikten.
Maar Beau heeft blijkbaar een zeer gevoelige sensor als het niet goed gaat met zijn vrouwtje. ;-))
Later trok het wel weer bij en ging Beau weer rustig liggen.
Vandaag komen Jeroen en Steph deze kant op.
De heren gaan vanavond naar de bioscoop.
Steph en ik gaan een dvdtje kijken.
Tenminste als we wakker kunnen blijven. ;-))
Ach, anders is er nog niets aan de hand...
Dan heb ik nog heel groot en geweldig nieuws.
Op zes februari werd Rick door het castingburo van Harry Klooster gebeld.
Ze wilden hem uitnodigen voor een auditie voor een rol in een tv-serie.
Die auditie was afgelopen donderdag.
Gisteren werd hij gebeld dat hij de eerste keus was en dus die tv rol krijgt!
Hij gaat in 'Het huis Anubis' spelen.
'Het huis Anubis' is al op Nickelodeon te zien sinds 2006.
Vanaf maart komen er nieuwe afleveringen die al zijn opgenomen.
Begin april tot half september worden de opnames, waarin Rick mee zal spelen, opgenomen.
Zijn eerste echte tv rol.
En nu eens niet een rolletje van een paar seconden, maar hij gaat een echte personage in deze serie spelen.
Tjonge, dan zien we dus een hele andere kant van Rick, die we nog niet kennen.
Maar uh Rick... blijf buiten de serie maar de gewone Rick die je bent. ;-))
En nee... het is niet de bedoeling dat hij stopt met de opleiding.
 Deze jongeman krijgt een echte rol in een tv-serie die gemaakt wordt door Studio 100 in opdracht van Nickelodeon. Gefeliciteerd kanjer! |
|
20 februari 2009
Gisteren heb ik heel veel geslapen.
Vannacht heb ik heel goed geslapen.
Vanmorgen heb ik geslapen tot twaalf uur.
In de tijden dat ik even wakker was, heb ik voor mijn gevoel sloten water gedronken om de keel maar nat te houden.
Nu nog een manier vinden om het hoesten tegen te gaan.
Maar aan de opgehoeste gekleurde klodders te zien...
De longen doen me ook pijn, dus ik hoop dat dit niet door gaat zetten.
Gisteravond heb ik natuurlijk naar "wie is de mol" gekeken.
Vandaag ga ik maar weer verder met uitzieken.
FIJN WEEKEND!
|
|
19 februari 2009
Goedemorgen!
Sinds gisteravond rond zeven uur ben ik weer thuis.
Jaja, sneller kan ook niet. ;-))
Na zes uur kwam de KNO-arts langs.
Ze vond ons mans genoeg om aan de bel te trekken als er iets bijzonders zou zijn.
En dan zouden we snel genoeg weer in het ziekenhuis kunnen zijn.
Dus mocht ik van haar lekker naar huis en in mijn eigen bed slapen, want daar zou ik toch het prettigst liggen.
Nou, daar zei ik natuurlijk geen "nee" tegen!
Zij heeft twee bloedvaatjes dichtgebrand en verder een verdikking verwijderd.
Dat laatste was blijkbaar nog een behoorlijke ingreep
De voorkant hiervan heeft ze helemaal verwijderd.
Ze noemde het geen cyste.
Wel kwam er troep uit en dit alles is dan ook opgestuurd.
Zodra ze de uitslag hiervan heeft belt ze mij.
Als alles goed verloopt moet ik over acht weken dan weer voor controle.
Gistermorgen had ik in het ziekenhuis een temp van zevenendertigacht.
Eigenlijk wat te hoog, maar ik had zoiets van: ach, het is nog geen achtendertig, dus dat moet kunnen.
Toen ging het heel snel, want ik had het ziekenhuisjasje nog niet aan en moest nog de voorbereidingsmedicatie, toen ik al naar beneden mocht.
Voor tien uur lag ik op de voorbereidingskamer.
Daar zaten ze al op mij te wachten.
Ik had een hele goede infuusprikster en het infuus zat er dan ook zo in één keer haast pijnloos in.
En het zat goed, want ik ben helemaal onder narcose geweest!
De KNO-arts zei later dat dit eigenlijk te snel was gegaan, want normaal praat ze voor de operatie nog met de patiënt, maar ik was al onder zeil toen ze kwam.
Ik heb gisteren drie keer via het infuus wat voor de misselijkheid gehad, voordat de misselijkheid een stuk minder werd.
Raar dat ik op narcose altijd zo misselijk word. Toen ik weer bij kwam mocht ik gewoon praten.
Nou ja gewoon praten... praten is best wel erg pijnlijk, dus zoveel babbels had ik niet.
Het zal ook nog wel een paar dagen duren voor ik weer volop babbels zal hebben, want praten is niet alleen pijnlijk, maar mijn stem valt ook weg als ik teveel praat.
Het is dus verstandig om de eerste week niet zoveel te praten en de keel even rust te geven, al heb ik dan geen algeheel spreekverbod.
Hier kan ik wel mee leven, want dit is lang niet zo frustrerend als een geheel spreekverbod. ;-))
Pappen en nathouden, dan is mijn keel het minst pijnlijk.
Ook moet ik nog wel even voorzichtig zijn met wat ik eet en drink.
Niet te heet en geen scherpe dingen zoals crackers ofzo eten.
Ach, ook hier kan ik wel een paar dagen mee leven.
Daarbij is het verstandig dat ik een weekje binnen blijf.
Zo lang ik maar weer lekker thuis kan herstellen, vind ik het allemaal wel goed.
Verder moet ik constant iemand bij me hebben als ik naar het toilet moet, omdat ik toch wel behoorlijk duizelig ben als ik overeind kom.
Maar ook dat komt wel weer goed.
Gisteren kon ik haast niet wakker blijven en viel de hele tijd in slaap, ook tijdens het bezoekuur.
Dat moet kunnen, toch?
Vannacht heb ik een slechte nacht gehad.
Ik viel wel steeds in slaap, maar was ook steeds weer wakker door de pijn en omdat ik steeds moet hoesten.
Dit laatste durf ik natuurlijk niet zo goed, want ik hoest niet graag alles weer open.
Om de keel nat te kunnen houden had ik een flesje water op mijn nachtkastje staan.
Halfslapend wil ik een slok nemen, maar dat ging een beetje mis: het water kwam in mijn neus en hals en overal terecht.
Toen was ik wel meteen goed wakker. ;-))
Daarna kon ik niet weer in slaap komen door de pijn en het hoesten en ben ik dit stukje maar gaan typen.
Inmiddels werken de pijnstillers en ga ik zo weer proberen nog even lekker te slapen.
 In ieder geval ben ik weer thuis en het welkom van Beau was hart verwarmend.
Die had zoiets van ik ga boven op jou liggen, dan ga je in ieder geval niet meer weg zonder mij.
Want hij was best wel een beetje uit zijn doen geweest, toen de heren zonder mij thuis kwamen.
Gisteren kreeg Steph te horen dat haar contract niet verlengd wordt, omdat ze ziek is.
Dit hadden we dus al verwacht.
Er werd gezegd dat zodra Steph weer helemaal beter is, dan mag ze wel weer terug komen, want ze doet haar werk uitstekend.
Nou, we denken dat ze wel vergeten kunnen dat Steph hier weer gaat werken.
Steph gaat nu eerst aan haar herstel werken en dan ziet ze wel weer verder. |
|
18 februari 2009
Gisteravond zijn we naar de Mac in Leeuwarden geweest.
Jeroen, Steph en Rick kwamen daar ook en Rick is weer met ons naar Hoogeveen gegaan.
Steph had er ook al aan zitten denken om als verrassing samen met Jeroen Rick naar huis te brengen en dan even een uurtje te blijven en weer terug te rijden.
Maar eigenlijk zag ze er wel tegen op om twee keer minimaal een uur in de auto te zitten.
Nou, ik wilde nog wat leuks doen gisteren, dus hebben we bij de Mac afgesproken.
Tja, de eerste dagen zal ik toch wel binnen zitten, dus we konden het er nu nog even van nemen. ;-))
Onder het genot van een drankje hebben we weer even volop bijgekletst
Het was zoals altijd heel gezellig.
Zowel Steph als ik moeten vanmorgen nuchter zijn, dus vanmorgen zijn we even lotgenoten. ;-))
Succes met de echo, Steph!
Vandaag zal het dus gebeuren.
Om kwart over negen moet ik me melden.
Het is de bedoeling dat ik dan tussen tien en elf geholpen zal worden.
Hopenlijk mag ik morgen weer naar huis.
Mocht ik langer moeten blijven dan zal Jan dit hier vermelden.
Anders zien jullie me morgen of overmorgen hier wel weer verschijnen met een stukje.
 Ik hoop niet dat het zo toe gaat tijdens de operatie. ;-)) |
|
17 februari 2009
Gisteren hebben we een rondje hei gedaan.
Verder was het een rustig dagje met 's avonds nog wat bezoek en verder af en toe een telefoontje.
Vandaag gaan we er nog even op uit.
Want wie weet hoe lang ik straks weer vast zit in het (zieken)huis.
Dus gaan we vandaag nog even genieten.
Vanmorgen komen er eerst nog gezellig koffiedrinkers.
Verder moet alles natuurlijk ingepakt worden.
Ik schrik altijd hoeveel er mee moet.
Alle medicijnen (met vernevelmedicatie enz. een tas vol), de trippelstoel, de rolstoel en dan de andere spullen nog die iedereen mee moet voor een nachtje ziekenhuis.
Een schrijfblok en pen is ook wel handig zolang ik mijn laptop nog niet heb.
Verder natuurlijk wat te lezen, puzzelen, mp3-speler en mijn mobieltje met oplader.
Dat laatste is ook wel erg belangrijk, want ik denk dat ik veel ga smsen. Tenslotte mag ik niet praten, maar dan kan ik wel smsen. ;-))
Al met al wordt het weer een volle grote weekendtas met spullen die mee moeten en dat voor één nachtje.
 Gisteren kreeg ik een foto toegestuurd die liet zien dat men zich in Leeuwarden prima vermaakt. |
|
16 februari 2009
Vandaag gaat Rick naar Leeuwarden.
Hij heeft deze week vakantie.
Steph zit door de week hele dagen alleen in huis en dan is het wel gezellig als je broertje een paar dagen komt.
Dat broertje slaat natuurlijk niet op de lengte van Rick, want dan zou Steph wel heel erg lang zijn en dat voor een meisje. ;-))
Morgenavond komt Rick al weer thuis, want hij wil woensdag graag weer thuis zijn.
Om even antwoord te geven op een vraag in mijn gastenboek.
Beau is niet vaak alleen thuis, maar het gaat wel goed, als hij wel een keer alleen thuis is.
Hij ligt dan meestal op de bank of op mijn bed.
De bench hebben we een tijdje geleden de kamer uit gedaan.
Hij lag er toch eigenlijk nooit meer in en zonder bench hebben we weer veel meer ruimte in de kamer.
Hoe het zal gaan als ik in het ziekenhuis lig, dat moeten we even afwachten.
Beau is inderdaad wel erg op mij gericht en ik weet niet wat dit gaat worden.
Ons vorig hondje was altijd helemaal van slag als ik in het ziekenhuis lag, maar Beau heeft nog geen opname in het ziekenhuis van mij meegemaakt.
Dat laatste is natuurlijk een heel goed teken, want dat wil zeggen dat ik in ieder geval ruim anderhalf jaar niet meer in het ziekenhuis heb gelegen. ;-))
Maar ach, de heren zullen hem vast wel wat extra verwennen als ik er niet ben.
En afleiding door met hem te spelen doet wonderen, hoop ik.
 Gisteren hebben we de bloemen uit de kerk gehad.
Een leuke opsteker voor de operatie. |
|
15 februari 2009
Gisteren hebben we even lekker over de rommelmarkt gestruind.
Beau wilde zijn hesje liever niet aan en die hebben we dan ook maar uitgelaten.
Tenslotte hebben we dit hesje niet om hem te pesten.
Maar ja, nu werd hij natuurlijk wel weer geaaid.
Vooral als hij rustig bij mij op de roller ligt.
Zowel Beau als ik vinden dit af en toe echt heel vervelend.
En als ik dan door wil rijden dan doen mensen nog gepikeerd ook als ze Beau dan niet meer kunnen aaien.
 We hebben twee planten gekocht, want er stonden nog steeds twee lege potten op de grond en dat kan natuurlijk niet.
Omdat bepaalde planten een grote aantrekkingskracht op Beau hebben, kunnen we niet alle planten in een pot op de grond kunnen zetten.
Maar volgens mij blijft hij van deze wel af, want de sprieten van deze plant zien er niet echt uit als de blaadjes waar Beau gek op is..
Beau mag namelijk heel graag blaadjes van een plant plukken.
En ja natuurlijk..., dit kunnen we Beau wel afleren. Maar aangezien hij de aankomende week nog wel eens alleen zal zijn, houden we nu even rekening met zijn blaadjesgekte. ;-))
Ik moet zeggen dat ik wel heel tevreden ben over dit hoekje zo.
Gisteren was het hier heel mooi weer.
Het zonnetje erbij maakt alles net ietsje vrolijker, vind ik altijd.
Toen we weer thuis waren, hebben we nog even gezellig theedrinkers gehad.
Tegenwoordig komt het nogal eens voor dat programma's, die ik leuk vind, laat op de tv te zien zijn.
Ik mag bijvoorbeeld graag naar detectives zoals Dalziel en Pascoe kijken.
Maar ja, twee uur 's nachts is me toch echt te laat om te gaan slapen.
Bij slapeloze nachten is het wel lekker als er om die tijd wat leuks op de tv is, maar gelukkig heb ik niet zoveel last van slapeloze nachten.
Natuurlijk weet ik dat wij ze kunnen opnemen of op uitzendinggemist kunnen zien...
Maar het leukst is toch de tv aan te doen en er is een leuk programma op. ;-)) Nu kijk ik helemaal niet zo vaak tv.
Maar naar bepaalde programma's mag ik toch wel graag even kijken. Ik heb geen idee wat we vandaag gaan doen, maar eigenlijk wil ik er nog wel eventjes uit.
Het sneeuwt hier momenteel en er blijft zelfs een heel klein wit laagje liggen.
Allemaal een fijne zondag toegewenst. |
|
14 februari 2009
Allereerst wil ik vrienden van ons feliciteren die vandaag twintig jaar getrouwd zijn.
Op valentijnsdag, dus heel romantisch.
Van harte gefeliciteerd en maak er een fijne dag van!
Maar na wat ik gehoord heb, zal dat vast wel lukken. ;-))
Gistermiddag begon Beau opeens tegen mij te piepen.
Tja, ik transpireerde ook wel heel erg.
Dus toch maar even een bloedsuiker prikken.
En ja hoor, te laag.
Dat gebeurd me de laatste tijd nog wel eens, ondanks dat ik prednison gebruik en sinds het gebruik hiervan niets aan de insuline dosering is veranderd.
Al zou je verwachten dat de bloedsuikers door de prednison behoorlijk omhoog zouden gaan, nee dus...
Na een glas ranja en twee boterhammetjes ging de bloedsuiker weer naar normale waarden, maar toen waren mijn darmen opeens van streek.
Dat heb ik ook wel vaker na een hypo.
Dus ben ik het waterbed maar even ingedoken om mijn lichaam helemaal tot rust te laten komen.
Later hebben we nog even wat boodschappen gedaan.
Verder zijn we er niet uit geweest. Geregeld word ik gevraagd of ik al zenuwachtig ben voor woensdag.
Nee, heel raar, maar eigenlijk ben ik helemaal nog niet zenuwachtig.
Eerlijk gezegd ben ik er momenteel ook bewust niet zo mee bezig.
Ik zorg voor genoeg afleiding.
De laatste jaren heb ik wel geleerd om per dag te leven en dat doe ik blijkbaar momenteel ook.
En dan lijkt woensdag nog ver weg.
Vandaag gaan we weer een poging doen om naar een rommelmarkt te gaan.
Tenslotte zijn we vorige week zaterdag daar niet geweest.
Maar vandaag hebben wij er zin in, eventjes lekker wat anders.
 Beau krijgt zijn hesje aan waarop het verzoek staat om hem niet te aaien.
Misschien dat de mensen dan eens van hem afblijven.
Ach, als hij je dan ook nog zo aan kijkt dan kun je dat verzoek toch niet weigeren en laat je dit hondje toch met rust?
Of juist niet... ;-))
|
|
13 februari 2009.
Gisteren heb ik de pyama niet uit gehad.
Toch zijn we druk bezig geweest om te bedenken hoe ik handig een bedtafeltje kan gebruiken op het waterbed.
Een los tafeltje op schoot is op het waterbed een beetje wiebelig. ;-))
Nu kan er geen poot onder het bed, omdat daar een blok onder zit, dus een gewoon bedtafeltje is ook niet echt een optie.
Dan hebben we nog een ziekenhuisnachtkastje met tafeltje, maar die is veel te hoog.
Dus moet er wat uitgevogeld worden wat op goede hoogte is, niet omkiept en toch wegdraaibaar is.
En dat laatste ook nog zo dat ik wel uit het bed kan zonder last te hebben van het tafeltje.
We kwamen er nog niet echt uit.
Maar gisteravond had mijn vader een goed idee, wat we zeker verder uit gaan werken.
Zodra ik'een bedtafel heb op het waterbed horen jullie het.
Gistermiddag hebben we even bezoek gehad.
Verder over de dag verspreid heb ik wat aan de telefoon en voor de laptop gehangen.
's Avonds even lekker naar "wie is de mol" gekeken en de dag was zo maar weer om.
Raar maar waar, maar ik verveel me eigenlijk nooit en de dagen vliegen veel te snel voorbij.
Jan hoest niet zo vaak en heftig meer, dus ook dat lijkt de goede kant op te gaan.
In ieder geval word ik 's nachts niet meer door elkaar geschud op het waterbed door zijn gehoest. ;-))
Vandaag heb ik ook niets op de planning staan.
Misschien doen we toch maar even een rondje hei ofzo. FIJN WEEKEND! |
|
12 februari 2009
Gistermorgen zijn we dus naar Leeuwarden geweest.
Er worden nog wat onderzoeken gedaan en de internist gaat ook nog wat dingen opvragen zoals de uitslag van de kweken en iets over een darmoperatie vroeger.
Over veertien dagen moet Steph dan weer naar de internist terug.
Dan wordt alles besproken en gekeken of er nog verder onderzoek gedaan moet worden.
We wachten het allemaal maar even rustig af.
De internist is er in ieder geval serieus mee bezig.
Gistermiddag ben ik lekker het waterbed ingedoken.
De puf was echt even helemaal weg.
Niet zo verwonderlijk natuurlijk.
Het is trouwens hartverwarmend hoe er met ons meegeleefd wordt van alle kanten.
Dat doet echt goed, dank jullie wel.
Voor vandaag heb ik nog geen plannen.
Maar uit ervaring weet ik dat de dag vanzelf wel weer gevuld zal worden. ;-))
 Deze dame zit nu in de medische molen.
|
|
11 februari 2009
Tjonge, dat was vroeg opstaan vanmorgen.
Tussen negen uur en kwart over negen moeten we bij Steph zijn.
Tja, er moet 's morgens hier nogal wat gebeuren voordat ik uit huis kan, dus dat betekende er vroeg uit.
Ik heb momenteel van mezelf een gezonde rode kleur, of is het een ongezonde rode kleur?
In ieder geval is op dit moment make-up voor mij overbodig, dus daar zit al het werk niet in. ;-))
Jan wil het liefst 's morgens eerst even een half uurtje rustig bijkomen zonder geklets aan zijn hoofd.
Ook Rick is 's morgens meer van het zwijgzame soort.
Ik kan vanaf zodra ik mijn ogen open wel kletsen.
Maar ik pas me wel aan bij mijn medebewoners en kan best een half uurtje mijn mond houden.
Vooral met een vernevelapparaat in mijn mond. ;-))
Met het praatverbod van volgende week heb ik meer problemen...
Beau past zich ook aan bij de mensen bij wie hij is.
Hij gaat ook mee naar Leeuwarden en zal samen met Jan wel in of buiten de bus wachten.
Zo, we zijn er klaar voor en gaan vertrekken naar Leeuwarden.
Iedereen een fijne dag toegewenst.
 Beau is er klaar voor, dus laten we gaan!
|
|
10 februari 2009
Gisteren zijn we bij de huisarts geweest
Voor mijzelf hebben we het niet over koorts en antibiotica gehad, want ik had opeens zoiets van ik laat het er wel op aan komen.
Oké, ik voel me niet fit.
Maar als je weet wat er momenteel ook allemaal speelt dan is dat wel heel logisch.
Voor mij hebben we dan ook gewoon even bij gepraat over de afgelopen periode.
Ik heb van de huisarts wat tabletjes gekregen tegen allergie, die als aangename bijwerking hebben dat je er heerlijk op kunt slapen.
Geen echte slaaptablet, maar voor mij heeft hij die werking wel. ;-))
Aangezien de laatste operatie hier in het ziekenhuis toch wel een traumatische ervaring was, omdat ik het snijden tijdens de schildklieroperatie heb mee gemaakt.
Door de spierverslappers, die helaas wel goed in de aders terecht waren gekomen, kon ik dit niet aangeven.
En de narcotiseur had het behoorlijk laat door.
Zij vond het trouwens mogelijk nog erger dan ik het vond, dus ik zal dit keer zo weer bij haar onder narcose gaan, als ze dienst heeft woensdag.
Maar natuurlijk geeft dit alles voor deze operatie, naast dat een narcose door alle aandoeningen al extra spannend is, toch wel wat extra spanning.
Dit hopen we op te kunnen vangen door deze tabletjes waar ik altijd heerlijk op kan slapen.
Tenslotte als je goed slaapt, dan kun je alles ook beter aan.
Voor de rest heb ik besloten het allemaal maar over mij heen te laten komen.
Jan heeft gisteren antibiotica gekregen.
Tja, als longpatiënt is hij toch altijd wat vatbaarder voor ontstekingen na een virusje.
Wij hopen dat hij nu snel opknapt en het pijnlijke hoesten snel minder wordt.
Half Hoogeveen schijnt trouwens te hoesten.
Ik dacht al wat is dat toch voor geblaf allemaal buiten... ;-))
Nu maar hopen dat Jan de enige blijft hier in huis.
Meestal werkt deze antibiotica bij Jan nog al snel, dus we hopen dat dit nu ook het geval mag zijn.  We hopen dat de antibiotica bij Jan snel mag gaan helpen.
Rick heeft vandaag vrij van school.
We hebben nog geen plannen gemaakt voor vandaag.
Het weer nodigt niet echt om naar buiten te gaan, want het miezert hier.
Dus we zien wel wat we gaan doen.
Morgen zal ik met Steph mee naar de internist.
Omdat we morgen al op tijd in Leeuwarden moeten zijn weet ik niet of het lukt om voor die tijd hier al een stukje te schrijven.
Anders wordt het nadat we in Leeuwarden zijn geweest.
Allemaal een fijne dag toegewenst.
|
|
9 februari 2009
Gisteren zijn we er ook niet uit geweest.
Het gaat met Jan nog steeds niet zoals het zou moeten gaan.
Hij wilde er wel even uit met de bus, want hij vond het zo sneu voor mij, lief hè?
Maar ja, dat is Jan altijd meer aan een ander denken dan aan zichzelf.
Ik heb gezegd dat hij maar eens even in spiegel moest gaan kijken en dan zou schrikken hoe slecht hij er uit zag...
Het leek me verstandig dat hij lekker thuis bleef.
Nu had ik ook wel een eindje met Rick kunnen gaan rijden, maar ook zelf had ik niet echt de puf om er even uit te gaan.
Dus we zijn lekker thuis blijven hangen.
Beautje wordt altijd een beetje rebels als hij te lang en te veel in en bij huis geweest is.
Dus hebben we hem even wat lichaamsbeweging gegeven met een speeltje.
Wat dat betreft is hij een echte jacky, hij vindt dat leuk!
Constant het speeltje ophalen en weer weg laten gooien.
Wat een lol..., maar Beau vindt het helemaal te gek en het kost ons niet veel energie.
Dus als we teveel in huis zitten dan lossen we zijn rebelsheid tegenwoordig hier mee op.
Beau weet dan, net als de meeste jacky's, niet meer van ophouden.
Als wij zijn speeltje dan uiteindelijk weer opbergen dan doet hij niets anders dan tegen de kast aan staan waar het speeltje op ligt.
Verder heeft Beau de afgelopen dagen ook weer even serieus dienst gedaan als hypohond.
Ondanks de pretsooi heb ik hypo's en koorts, dat zou toch eigenlijk niet mogen.
Er zal wel weer wat broeien.
Maar ik wil eigenlijk niet aan de antibiotica.
Vanmorgen gaan we wel even naar de huisarts voor zowel Jan als mij.
Jan moet even naar zijn longen laten luisteren en ik wil toch even weten wat wijsheid is met de koorts voor de operatie van volgende week.
 Het lokt niet om naar buiten te gaan, want het "gromt" hier. Dus we nemen de paraplu maar mee bij het in en uit de bus gaan. |
|
8 februari 2009
Vandaag zijn Jeroen en Steph precies één jaar verloofd!
Lieve luitjes, van harte gefeliciteerd en geniet van deze dag.
In eerste instantie wilden ze dit weekend weer naar het hotel waar Jeroen Steph vorig jaar gevraagd heeft.
Maar helaas gaat dat nu even niet door.
In ieder geval hoop ik dat julllie vandaag toch een hele fijne dag zullen hebben.
En dat weekendje komt nog wel.
Het is dus alweer meer dan een jaar geleden dat Jeroen ons onder het genot van een kopje koffie vroeg om Steph haar hand.
En toen hij later Steph zelf vroeg zei ze "ja!"
Heel romantisch, toch?
Maar mensen, voor wie het nog niet wisten: ze trouwen niet op 20-09-2009, zoals ze eerst graag wilden.
De trouwerij wordt voorlopig nog eventjes uitgesteld.
 Het nu één jaar verloofde paar, de verliefdheid straalt er nog steeds vanaf.
Jan heeft momenteel een naar hoestje, dat hem ook nog pijn doet.
Als dat morgen nog zo is, dan moet hij maar even naar de huisarts.
Wij zijn er gisteren dan ook niet uit geweest.
Zelf ben ik ook niet helemaal fit, dus voor mij hoefde het ook niet echt.
Rick heeft even de nodige boodschappen gedaan.
De kids zijn bij ons al zo gewend dat er dingen van de één op het andere moment kunnen veranderen, dus die zijn gelukkig heel flexibel geworden.
Vandaag moet ik veranderen met bepaalde medicijnen in verband met de operatie.
Dus ik moet mezelf even overschakelen.
Want het gebruik van de medicijnen is zo'n gewoonte geworden.
Dat ik nu echt even een paar dagen goed na moet denken wat ik wel en wat ik niet moet hebben.
Maar ook dat gaat weer lukken.
Een fijne dag allemaal. |
|
7 februari 2009
Gisteren hebben we een rondje hei gedaan.
Verder heb ik de dingen gedaan die ik gisteren al beschreven had, van alles een beetje.
Ook heb ik nog even aan de telefoon gekletst, met Beau gespeeld en met Jan en Rick gegeind.
Mijn dag was dus goed gevuld en toch lekker rustig.
Ook heb ik gisteren gezegd dat ik vandaag wat leuks wil gaan doen.
Ik vond dat de heren maar iets moesten bedenken.
Nou, nikkes nakkes nada konden ze bedenken.
Tjonge jonge, dat is toch te erg voor woorden. ;-)).
Dus toen moest ik mijn hersens maar weer eens laten kraken.
Ik weet genoeg leuke dingen, maar ze moeten ook nog uit te voeren zijn.
Uiteindelijk hebben we gisteren besloten dat we vandaag misschien maar weer eens naar een rommelmarkt moeten gaan.
Eventjes lekker neuzen.
Maar ik denk dat dit toch niet doorgaat, want Jan is vanmorgen helemaal niet fit.
Ik wens jullie allemaal een fijne dag toe.
 Beau vindt alles leuk, als hij maar bij ons is. |
|
6 februari 2009
Gisteren is mijn moeder gezellig een tijdje hier geweest.
's Middags kwam mijn zus ook nog even langs.
Daarna heb ik mijn pyama weer aangetrokken.
Ik was weer toe aan een bijtankbeurt na onze wereldreis woensdag. ;-))
Ook vandaag hou ik me heel rustig.
Misschien nog wel even een eindje rijden.
Verder een beetje lezen, een beetje op de laptop, een beetje tv kijken en een beetje slapen.
Dus van alles een beetje...
Dat gaat helemaal goed komen. ;-))
FIJN WEEKEND! |
|
4 februari 2009
Gisteren heb ik nog al wat reakties gehad op mijn stukje.
Een heel goed ding, want dat wil zeggen dat mensen er over na zijn gaan denken.
Als je er zelf niet mee te maken krijgt, dan weet je niet hoe het soms toe kan gaan.
Ik schrijf hier "soms", omdat er natuurlijk ook bedrijven zijn, die normaal met een zieke werknemer omgaan.
Maar hier geldt hetzelfde als bij bijvoorbeeld in een rolstoel zitten:
Ervaar je het niet zelf dan weet je vaak niet wat je tegen kunt komen.
Iemand die niet in een rolstoel zit, die weet niet dat je extra beperkingen hebt in een rolstoel omdat heel veel dingen niet rolstoeltoegankelijk zijn.
Als alles rolstoeltoegankelijk zou zijn, dan waren er voor mensen in een rolstoel veel minder beperkingen dan er nu zijn...
En die beperkingen en het niet rolstoeltoegankelijk zijn, is in bepaalde gebouwen echt wel op een simpele manier op te lossen.
Als je een zieke medewerker naar een arbo-arts stuurt twee uur reizen van de woonplaats, terwijl men twee dagen later in eigen woonplaats terecht zou kunnen, dan ben je onmenselijk bezig!
En een medewerker is verplicht naar zo'n arbo-arts te gaan, ook al is diegene zo ziek dat die twee uur reizen eigenlijk niet te doen zijn.
Maar gaat de medewerker niet dan geldt dit als weigering en kan deze gestraft worden met het inhouden van loon.
Ja, zo zijn de regels tegenwoordig! Als die twee uur met gemak te doen zijn, dan kon hij toch ook wel weer werken zou ik zo denken...
Dit alles is dus te krom voor woorden en hier kan ik heel boos om worden.
Dat noem ik dus onmenselijk omgaan met de medewerker!
In de loop van de jaren is er blijkbaar heel weinig veranderd, want ik hoor al jarenlang dezelfde ellende op dit gebied.
En steeds sta ik machteloos tegen zoveel onrecht.
Ook toen ik ziek en gehandicapt werd ging het lang niet van een leien dakje met de werkgever.
Ook toen had je al onmenselijke werkgevers, al heb ik dit verhaal nooit naar buiten gebracht.
Wij hielden vroeger de problemen waar we tegen aan liepen vaak binnenkamers.
En brachten we het een keer naar buiten dan werd er vaak met ongeloof op gereageerd en werden wij soms niet geloofd.
Wij zouden het wel te zwart zien omdat wij door de omstandigheden niet lekker in ons vel zouden zitten.
Nou, echt niet!
Maar nu blijkt dat de wereld nog steeds even verrot in elkaar zit, hou ik mij niet meer stil.
Want hoe meer het naar buiten komt hoe meer aktie er tegen ondernomen kan worden.
Hoe ging het toen bij mij?
Ik moest leren omgaan met het feit dat mijn lichaam niet meer wilde.
Mijn baas sprak ik alleen als het van rechtswege moest omdat hij anders een boete zou krijgen, maar tussendoor zou hij nooit eens bellen hoe het met me ging.
Hij had totaal geen belangstelling voor mij als mens en als ik hem sprak dan zat hij alleen maar te zeuren over het feit dat zij nu zo moeilijk zaten.
Intimiderend bijna dat ik toch maar weer aan het werk moest gaan.
Tja, wat dacht je hoe ik me toen voelde?
Ik zou dolgraag weer aan het werk willen en ik zou dan ook dolgraag met de werkgever willen ruilen.
Als ik daarmee weer gezond zou zijn, dan zou ik best wel de werkgever willen zijn met een zieke werknemer...
Ik was toendertijd heel erg verdrietig dat mijn lichaam niet meer wilde wat ik wilde en dan werd je ook nog als oud vuil behandeld door de werkgever (en sommige artsen), maar ook door sommige mensen.
Door bepaalde dingen die ik de afgelopen weken gehoord heb kwam dit allemaal weer boven.
Belachelijk dat mensen elkaar zo kunnen behandelen, dat dit levenslang bij iemand een afdruk achterlaat.
Waardoor denkt iemand het recht te hebben om een ander mens als oud vuil te behandelen?
Waardoor komt het dat diegene zich echt als baas boven de ander gaat gedragen en alle menselijke aspecten uit het oog verliest?
Want daar komt het op neer.
Dan moet je al erge dingen in het leven een plaats geven (want in een rolstoel terecht komen is geen kleinigheid en moet wel verwerkt worden) en dan krijg je van sommige mensen nog een trap na ook.
Als je dat zelf niet meegemaakt hebt, dan weet je niet hoe dat voelt.
Dus dan kun je er ook niet over meepraten en dan is het wel heel raar als je dan zou zeggen dat het allemaal zo erg niet is en het allemaal wel meevalt.
Want dit wordt gezegd, dat weet ik uit ervaring en uit verhalen van anderen...
Mensen als je zo denkt en zelf geen ervaring hier mee hebt, zeg dan maar niet dat het allemaal wel meevalt, want daar doe je de mensen heel veel verdriet en pijn mee en dat is vast niet de bedoeling.
Het enige wat je kunt doen is: zo goed mogelijk er voor je medemens zijn, zodat deze zich in ieder geval niet door jouw gedrag verdrietig voelt.
Naast het verdriet dat er al bestaat om handicaps, ziekten enz. kun je er eigenlijk echt geen andere dingen bij hebben, behalve liefde, warmte en medeleven.
 Als ieder mens één mens gelukkig zou maken dan was de hele wereld gelukkig.
En zeg nu zelf: het is toch veel fijner om iemand gelukkig te maken, dan om iemand verdriet te doen?
(Ver)oordeel niet te snel en stel je vooral niet boven een ander mens!
Zo, hiermee sluit ik dit onderwerp af.
Morgen weer een minder beladen stukje. |
|
3 februari 2009
Gisteren ben ik bezig geweest om in een paar pyama's drukknopen te naaien.
Ik heb mijn insulinepomp altijd in een halfsok zitten, die ik met drukknopen vast kan maken aan een shirt of pyama.
Maar ja, die drukknopen klikken niet zichzelf vast aan een shirt of pyama, dus die moeten wel vast genaaid worden.
Aangezien mijn handen mij met dit soort klusjes geregeld in de steek laten is dit voor mij een grote klus, die in etappes gedaan moet worden.
Dit eventjes snel doen is er voor mij niet bij.
Gistermiddag kwam ik mijzelf echt heel erg tegen.
Ik werd er even weer mee geconfronteerd, dat bepaalde dingen die voor anderen een fluitje van een cent zijn, voor mij een heidense klus is.
Daarbij wilde ik ook nog even twee broeken passen en dat had ik dus echt niet moeten doen.
Teveel activiteiten en dat pikt mijn lichaam momenteel niet.
Ik ben nog steeds behoorlijk kortademig bij inspanning en dan blijkt een broek aan en uit doen een behoorlijke inspanning.
Vooral als ik daarvoor even een paar keer op en neer gereden ben met de trippelstoel.
Ik weet het, het klinkt belachelijk, maar het is momenteel nu eenmaal zo.
Door het prednisongebruik wordt de koorts onderdrukt, maar het gevolg is wel dat ik transpireer als een otter.
Nee, het gaat niet echt lekker.
En wat is dan wijsheid?
Ook ben ik momenteel heel erg boos.
Dat is ook niet goed voor een mens, ik weet het...
Maar soms worden mensen zoveel onrecht aangedaan, zodat je niet anders kunt dan heel boos worden.
Boos op bedrijven die het geld boven de werknemer zetten.
Een zieke werknemer telt niet.
Tegenwoordig mag je niet meer ziek zijn.
Want dat past niet in het beeld van de tegenwoordige zeer verharde maatschappij.
Ik zie het steeds meer dat het zieke werknemers heel moeilijk gemaakt wordt door de werkgever en door het regeringsbeleid.
Ik ben dan ook boos op een regering die dit maar heeft laten gebeuren en de wet zo gemaakt heeft dat de werkgever zijn werknemer zeer asociaal kan behandelen.
Zodat de werknemer geen poot heeft om op te staan, ook al is hij nog zo ziek.
Want de werkgever mag het beleid bepalen en is niet meer aan regeltjes gebonden die de werknemer in bescherming neemt.
Die regeltjes heeft de regering voor het gemak van de werkgever maar afgeschaft.
Terwijl er op andere vlakken de meest onnozele regeltjes komen, heeft de regering ze hier afgeschaft, terwijl ze hier wel regeltjes hadden mogen handhaven.
En dan hebben we een minister president die maar spreekt over normen en waarden.
Nou, die normen en waarden zijn tegenwoordig soms heel ver te zoeken en dat komt wel mede door zijn regeringsbeleid.
Misschien moeten ze in den Haag eens gaan bedenken dat: ziek zijn zonder kopzorgen een mens tenminste wel iets minder ziek maakt..
Want als je ziek bent dan krijg je er tegenwoordig heel veel zorgen er bij en kun je niet even rustig ziek zijn.
En rustig ziek zijn komt het herstel nu eenmaal weer ten goede.
Ik mag het niet zeggen, maar eigenlijk zou iedereen in Den Haag eens goed ziek moeten worden.
Alhoewel dat helpt ook niet, want die krijgen dan weer een voorkeursbehandeling.
Net zoals de minister president toen kreeg, toen hij zo zielig was met zijn pootje.
Op die manier ervaren ze echt niet wat de "gewone mens" moet ervaren tijdens het ziek zijn.
Zo'n voorkeursbehandeling zal een "gewoon mens" echt niet krijgen.
Nederland zit zo ontzettend krom en scheef in elkaar.
Wat leven we toch in een verrotte wereld.
 Ik wilde vandaag eigenlijk heel iets anders schrijven.
Maar ik hoorde een paar dingen die me zo ontzettend boos gemaakt hebben, zodat ik vond dat wat ik wilde schrijven wel even kon wachten.
Het leven zit soms namelijk wel heel erg oneerlijk in elkaar.
|
|
2 februari 2009
Gistermiddag hebben we mijn schoonmoeder opgehaald en zijn we een eindje gaan rijden met de bus.
Daarna hebben we bij ons thuis koffie gedronken.
Dat was wel even gezellig.
Na de koffie heeft Jan zijn moeder weer naar huis gebracht. Ik was wel een beetje wazig door de morfine, maar dat mocht de pret niet drukken.
Dit was onze dag van gisteren in een notedop. ;-))
Vandaag staat er niet echt iets op de planning.
We zien wel hoe de dag gaat verlopen.
Rick heeft een roosterwijziging gehad en heeft nu de maandagmorgen vrij.
Hij heeft dus een iets langer weekend.
En heel raar, maar dat vond hij helemaal niet erg. ;-))
 Op school is het leuk, maar het is ook fijn om thuis te zijn.
|
|
1 februari 2009
Gisteren was het een rustig dagje.
Ik kwam er achter dat het me zeer onwaarschijnlijk lijkt dat diegene die voor een supermarkt de daklozenkrant verkoopt ook echt dakloze is.
Hoezo?
Zoals veel vaker bleven Beau en ik in de bus liggen terwijl Jan de boodschappen in de supermarkt deed.
Daar stopte achteraf op de parkeerplaats een grote stationwagen.
Hier stapte een meneer en een mevrouw uit.
De mevrouw nam een stoeltje en een rugtas mee uit de auto en ging voor de supermarkt zitten om de daklozenkrant verkopen.
De meneer verdween weer met de grote stationwagen.
Waarom de mevrouw achteraf uit de auto laten en niet gewoon voor de deur afzetten met de auto?
Dan ben ik eigenlijk heel benieuwd waarom zo'n mevrouw de daklozenkrant verkoopt.
Helaas ik kon niet even de auto uit om het haar te vragen, dus ik zal er misschien wel nooit achter komen hoe het zit.
Boeiend, zullen jullie nu denken...
Maar het maakt het me gewoon nieuwsgierig hoe dit in elkaar zit en het verhaal er achter. ;-))
Gisteren en vandaag heb ik weer een paar morfinedagen ingelast.
De predsooi werkt nog niet, maar dat duurt ook altijd even een paar dagen voordat deze goed werkt.
Aangezien ik al weer heel wat nachtjes wakker lag door de pijn, gebruik ik maar even weer de morfine.
Ik ben benieuwd hoe zo'n dik hoofd ik nu weer krijg door de predsooi.
Maar goed, om wat minder pijn te krijgen moet ik er nu eenmaal wat voor over hebben.
Gisteren hebben Jan en ik zeer experimenteel gegeten.
We hadden nog een pak met een wereldgerecht liggen, ooit eens gekregen in één of ander pakket.
Over het algemeen vinden we de wereldgerechten wel lekker.
Maar deze gaan we niet kopen, want we vonden hem niet echt geweldig.
Misschien komt dit omdat we niet zo van tomatenpuree houden?
Verder hadden we yoghurt met kiwi na, wat in deze vorm iets nieuws schijnt te zijn.
Ook deze heeft niet onze voorkeur als toetje.
Maar ach, af en toe is het wel leuk om eens wat ander eten uit te proberen.
Verder hebben we dus een rustig dagje gehad en heb ik de hele middag geslapen.
Jan en Beau hebben zich ook prima vermaakt. ;-))
   |
