Home -  Mijn verhaal  -  Dagboek  -  Wetenswaardigheden  -  Zomaar -  Ziek zijn  -  Gastenboek  -  Contact  -  Archief      



Het is de bedoeling dat ik deze pagina als een soort dagboek ga gebruiken.
Dus zal hier geregeld iets nieuws te lezen zijn.
Wat het eerst geschreven is, staat onderaan.


7 februari 2012.
Gistermiddag wouden we ergens op bezoek.
Alleen liet de nieuwe bus ons in de steek.
Natuurlijk dat hebben wij weer.
Dan denk je dat je een andere bus koopt en je weer vele kilometers kunt maken.
Maar dan moet die bus het wel doen.
Eerlijk gezegd word ik hier heel erg verdrietig van.
Dat het bij ons altijd anders gaat.
Waarschijnlijk is het de dynamo.
Tja, de bus zit in een prijsklasse dat je geen garantie mag verwachten.
Maar dan mag je toch wel verwachten dat hij goed loopt en niet binnen een week al stuk is.
Vandaag laten we hem door onze eigen garage nakijken.
Die verkoopt geen auto’s dus is echt onafhankelijk.
Als we geld genoeg hadden dan kochten we gewoon een spiksplinternieuwe bus.
Maar zo werkt dat nu eenmaal niet in ons leven.
We waren allang blij dat we een tweedehandse konden kopen.
Nu maar hopen dat de dynamo het enige is dat er aan mankeert...
We zijn door mijn beperkingen nu eenmaal afhankelijk van een bus en een personenauto is geen optie.
Doet de bus het niet, dan kan ik er niet uit.
Want Rick zijn auto stond gisteren ook wel bij huis, maar daar heb ik niets aan...

Gisteren had ik dus een baaldag.
Ik heb al koorts en ben al misselijk.
Waarschijnlijk nog steeds door een urineweginfectie.
En dan hebben we dit gezeur van de bus er ook nog bij.
Dat hakt er dan nog eens extra in.



Buzz!

Gisteravond hebben we daarom fanatiek "Buzz!" gespeeld op de tv met de playstation van Rick.
Even alle aandacht voor deze quiz en mijn hoofd verder leeg maken.
Want eerlijk gezegd:
ik vind dat het leven nogal eens een loopje met ons neemt en daar word ik beslist niet vrolijk van.
Altijd positief zijn is niet menselijk en ik ben toch echt een mens!


6 februari 2012.
Gisteren heb ik een pyamadag gehouden.
Ze waren weer aan het schaatsen op het kanaal, dus ik had genoeg te kijken.
Verder heb ik wat spelletjes gedaan op de laptop.
Ook ben ik met zeer grote tussenpozen een boek aan het lezen.
Hij is nog niet in e-book versie.
Dit boek kreeg Rick tijdens de première zaterdag.
Het is het boek dat verfilmd is.
De film is volgens Rick een aanrader.
Het heet “achtste groepers huilen niet”.
Ik was zeer nieuwsgierig hoe het boek is, na alles wat ik over de film gehoord heb.
Daarom ben ik nu in het boek aan het lezen en dan kijk ik de film wel als hij op video komt.
Het duurt wat langer voordat ik het boek uitgelezen heb, omdat ik het vast moet houden en dat houd ik niet zo lang vol. 
Rick heeft niet in deze film meegespeeld, maar was uitgenodigd door de regisseur om naar de première te komen.

Hieronder het laatste filmpje (“bedrog”) waar Rick in meegespeeld heeft en die sinds kort op internet te zien is:

Om het filmje te starten klik op het schermpje.

Vanmiddag wil ik eigenlijk ergens op bezoek.
We zien wel of het lukt.
Vandaag zou ik anders een infuus moeten hebben met afweerstoffen.
Maar daar zijn we even mee gestopt om te kijken hoe het zonder gaat.
Nu maar hopen dat ik de komende tijd geen luchtweginfecties krijg.


5 februari 2012.
Gisteren is Rick naar een filmpremière geweest.
Het was eergisteren nog niet duidelijk of de treinen op tijd zouden reizen.
Maar gistermorgen stond op hun site dat ze weer normaal reden.
Dus niet!
Wat een puinhoop.
In de tijd dat ik veel met de trein reisde, hadden de treinen wel eens een kwartier vertraging of zo, maar ze reden altijd en vielen niet uit door sneeuw.
Dat is natuurlijk al jaren geleden en je zou zeggen dat in deze moderne tijd alles nog beter zou worden op dit gebied...
Hetzelfde met de auto’s op de wegen.
Kan men zich niet aanpassen aan sneeuw enz.?

Voor mij begon de dag gisteren niet zo goed.
Er stond een doos in pad met dingen er in die nog in de bus moeten.
Ik denk die schuif ik wel even aan de kant met mijn voeten, terwijl ik op de trippelstoel zat.
Dom, dom, heel erg dom.
Want dit stelden mijn bekken en rug niet op prijs en die gingen dan ook heel erg protesteren met pijn.
Dus ik kon gisteren geen kant op.
Hij is fijn, maar niet heus.
Dus jullie snappen al dat ik er gisteren niet uit geweest ben.

Maar ik had vertier genoeg.
Want op het kanaal waren ze bezig om een schaatsbaan schoon te vegen.
Deze liep door tot achter ons huis, dus er was voor mij genoeg te zien.
Alleen jammer dat ik niet kan schaatsen.
Want als ik dan zo de mensen zie, dan begint het echt te kriebelen.
Tja, ik was tenslotte altijd een sportief typje en heb ook heel veel geschaatst.

                 
                                                                       Er werd een schaatsbaan sneeuwvrij gemaakt.                        Natuurlijk vond Beau het ook reuze interessant allemaal.

Wel weer jammer dat, toen de schaatsbaan schoongeveegd was, er even later niemand meer op ging schaatsen...
Dan zou je zeggen dat ze al het werk voor niets gedaan hebben.


4 februari 2012.
En toen was de wereld in eens wit.
Een mooi gezicht.
Mensen vragen wel eens of ik er wel uit durf in mijn rolstoel in de sneeuw.
Ik denk dat ik veel minder kans op vallen maak dan iemand die in de sneeuw moet lopen.
Het enige wat kan gebeuren is dat de rolstoel slipt.
Dit deed hij dan ook toen hij de bus in werd gereden.
Achter in de bus hebben we nu een antislipmat gelegd.

                          
                                                                                   De wereld was wit, net als onze bus.                                     Beau mag wel graag in de sneeuw dollen,
                                                                                                                                                                            maar op mijn rolstoel krijgt hij zijn pootjes niet zo koud.
                                                                                                                                                                                                 Af en toe moet hij dus kiezen.  
Gisteren hebben we even wat boodschappen gedaan.
Een antislipmat, instrijkzoom, gordijnspiraal, dat stond allemaal op ons boodschappenlijstje.

Wij willen namelijk gordijnen maken in de bus.
Dat is tegen de inkijk.
Want ik voel me nu toch echt wel te kijk liggen met al die ramen.
Bovendien kunnen we kamperen in de bus.
Met gemak kunnen er een paar luchtbedden op de grond liggen en ik heb mijn eigen bed.
Verder willen wij een ombouw om het toilet maken die wij in de bus hebben .
Zodat het voor mij onderweg wel heel gemakkelijk wordt om naar het toilet te gaan.
En dan zijn gordijnen natuurlijk ook onmisbaar.  

Voor vandaag heb ik een hele rustige dag ingepland.
Allemaal een fijne zondag toegewenst.


3 februari 2012.
Gistermiddag hebben we met de bus gereden.
We hebben even uitgeprobeerd welke lengte en breedte de oprijplaat moet hebben.
Tenslotte moet ik daar veilig over heen kunnen rijden, als ik de bus in rijd.
Hij moet in ieder geval tweeënhalf meter lang zijn en het liefst minimaal een meter breed.
Zodra de garage, waar we de bus vandaan hebben, zo’n oprijplaat binnen krijgt, belt hij ons.
Verder hebben we wat dingetjes gekocht, zoals spanbanden om de rolstoel en andere dingen mee vast te kunnen zetten.
Mocht iemand spanbanden nodig hebben, dan weten wij nog een goedkoop adresje.
Maar ik ga hier geen reclame maken...
Beau en ik zijn trouwens de bus niet uit geweest, maar we hadden genoeg te zien.  

Gisteravond hebben we naar “Wie is de Mol” gekeken.
Ik weet nog steeds niet wie de mol is.
Daarna heb ik nog een spelletje gedaan op de laptop.
Maar ik was erg moe, dus ben ik vroeg gaan slapen.

Gisteravond had ik opeens weer pijn tussen de schouderbladen en op de borst.
Dat is lang geleden...
Verder heb ik nog steeds tandsplinters die opeens uit mijn kaak komen zetten.
Al gaat het eigenlijk wel aardig goed met mijn mond.
Ik kan zelfs al weer kauwgom kauwen, al is dat nog niet helemaal pijnloos.
Omdat ik een hele droge mond heb, kauw ik al jaren geregeld suikervrije kauwgom, zodat mijn mond minder droog is.
De laatste maanden kon ik geen kauwgom kauwen en dat is heel vervelend als je een droge mond hebt.
Bovendien zorgt een droge mond er voor dat je sneller een ontsteking hebt van de slijmvliezen.
Ik ben dus blij dat ik weer kauwgom kan kauwen.

FIJN WEEKEND!



2 februari 2012.
Zo de boevenwagen staat hier voor de deur.  
Gisteren hebben Jan en Rick de bussen omgeruild.
Onze trouwe volkswagen transporter is nu verleden tijd.
We hebben nu een ford transit verhoogde en verlengde uitvoering.
Hij is wel een meter langer dan de transporter.
Nu moeten de aanpassingen er nog in komen.
Er was namelijk nog geen oprijplaat in de goede lengte voorradig.
Natuurlijk moest ik gisteren ook mee een eindje rijden.
We hebben het weer zo gemaakt dat ik op de achterbank kan liggen.

Even wat foto’s:
   
Volgens Jan en Rick rijdt hij goed en trekt hij een stuk sneller op dan de transporter.

   
Beau en ik kunnen weer goed liggen en zitten.

De heren hadden de spullen uit de oude bus even in huis gelegd voordat deze ingeruild werd.
Beau wist direkt de tas te vinden waar Jan zolang zijn speeltjes in gedaan had.  
Beau was helemaal happy en heeft lekker een tijdje met de speeltjes gespeeld en ze niet eens stuk gemaakt.


1 februari 2012.
Door de “nieuwe” bus werd ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt.
Als ik naar mezelf kijk momenteel dan is het best wel confronterend dat de “nieuwe” bus helemaal aangepast moet worden.
Heel vroeger kon ik nog zelf rijden in wat voor auto dan ook.
Op een bepaald moment gingen we over van een schakelauto naar een automaat, omdat de kracht in mijn linker been steeds zwakker werd.
Daarna kon ik zelf niet meer rijden.
De laatste keer toen ik er achter kwam dat rijden voor mij eigenlijk heel gevaarlijk was, was toen ik met mijn hand op mijn rechterbeen moest drukken om de rem en het gas ingedrukt te houden.
Daarna kwam ik niet meer in en uit een gewone personenauto, omdat dit te laag was.
We hebben toen een half hoge auto gekocht waar ik wel in en uit kon en in kon zitten.
Maar hier konden de rolstoelen niet in vervoerd worden (Rick zat op dat moment ook in een rolstoel).
Toen we dan ook aan een andere auto toe waren, omdat van de genoemde auto de motor stuk ging, hebben we een bus gekocht waarbij ik met behulp van een hydrolische lift in kon stappen.
Er was een houten plaat op deze lift gemonteerd door Jan.
De lift met plank werd onder mijn handrolstoel geschoven en deze werd zo omhoog gepompt, terwijl ik er op zat.
Later werd deze hydrolische lift vervangen door de hoog/laagfunctie van mijn elektrische rolstoel.
Daarna ging zitten met de benen naar beneden niet meer en hebben we iets gemaakt zodat ik voorin met de benen omhoog kon zitten.
Toen voorin met de benen omhoog zitten niet meer ging, omdat mijn rug meer achterover moest, hebben we achterin de bus een bed gemaakt en ging ik daar liggen.
Nu is het punt gekomen dat op en van het bed in de bus gaan moeilijk wordt.
Omdat we toch een andere bus moeten hebben moet deze meteen goed aangepast worden.
Nu heb ik dus een oprijplaat nodig waarover ik zelf met de rolstoel de bus in kan rijden.
Als ik dit zo eens op een rijtje zet dan wordt de achteruitgang van mijn lichaam pijnlijk duidelijk.
Wij hebben heel vaak de situatie aan moeten passen doordat mijn lichamelijke beperkingen erger werden.
De type auto’s die we het laatst gehad hebben:
1.In deze auto heb ik voor het laatst gereden met een handschakeling.
2 Dit was de automaat waarin ik er achter kwam dat zelf rijden niet meer verantwoord was.
3. De halfhoge auto waar ik wel in en uit kon, toen ik niet meer in en uit een “gewone”personenauto kon.
4. Onze bus waarin de rolstoelen mee konden en waarin later een bed is gemaakt.


                                                     
Gistermiddag hebben we een rondje “koopjes bij de supermarkten” gedaan.
Dit doen we altijd als we de folders van de supermarkten hebben en er staan daar voor ons aantrekkelijke koopjes in.
Ach, als we nu een eindje gaan rijden of we doen een rondje supermarkten...
Beau en ik liggen dan mensen te kijken en Jan haalt de koopjes.
Waarschijnlijk was gisteren de laatste keer dat we dit in deze bus gedaan hebben.

                   
Beau en ik hebben weer liggen genieten van het mensen kijken.
Het was koud, dus we hadden lekker mijn dekje over om warm te blijven.



© 2012 - Marja Wessels